IV SAB/Wa 222/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. odrzucającego skargę J. J. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie podjęcia czynności przed Sądem Najwyższym w celu rozpoznania zagadnienia prawnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wa 222/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. J. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie podjęcia czynności przed Sądem Najwyższym w celu rozpoznania zagadnienia prawnego. Odpis orzeczenia doręczono skarżącemu w dniu 24 grudnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 50 akt sprawy). W dniu 3 stycznia 2014 r. J. J. złożył do akt sprawy pismo oznaczone jako "wniosek". Skarżący stwierdził, że zaskarża wnioskiem o uzupełnienie postanowienie z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wa 222/13. Zażądał stwierdzenia na podstawie art. 287 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nieważności postanowienia wydanego w dniu 29 listopada 2013 r., a także podjęcia czynności na podstawie art. 149 § 1 tej samej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jak wskazano, w piśmie z dnia 3 stycznia 2013 r. skarżący zakwestionował postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r., domagając się "stwierdzenia nieważności" tego orzeczenia, a także wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji, chociaż skarżący wskazał, że zaskarża orzeczenie "wnioskiem o uzupełnienie postanowienia", to mając na uwadze, że pismo strony powinno być rozpoznane zgodnie z jej intencją, a charakter pisma powinien być ustalony w pierwszej kolejności na podstawie jego treści, przedmiotowe pismo należało potraktować jako skargę kasacyjną od wskazanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stosownie do art. 175 § 1 i § 2 powołanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie nie spełnia wymogów określonych w art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie została bowiem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skargi nie sporządziła również inna uprawniona do tego osoba, wymieniona w art. 175 § 2 powołanej ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.