IV SAB/Wa 227/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę. Dnia 24 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) B. S. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę na bezczynność. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w 1991 r. Wojewoda [...] oraz Wydział Ewidencji Ludności Urzędu Gminy W. wydali bez jej zgody szereg decyzji meldunkowych, dotyczących mieszkania którego była najemcą. W skardze wskazała, że organy nie zakończyły postępowań dotyczących nielegalnego wymeldowania i zameldowania do dnia dzisiejszego. Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2010 r. skarga została przekazana do Wojewody [...], natomiast Skarżącą pouczono o treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". W odpowiedzi na skargę wnosząc o odrzucenie skargi organ wskazał, że Skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, gdyż nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...] do organu wyższego stopnia tj. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2011 r. wezwano Skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania czy skarży bezczynność organu w jednej czy w wielu sprawach, a także do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy (bądź spraw – jeżeli skarży bezczynność w kilku sprawach) w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia pod rygorem uznania, iż w/w środek zaskarżenia nie został złożony. Przy czym Skarżącego pouczono o treści art. 52 § 1 i 2 ppsa oraz art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa". W odpowiedzi z dnia 3 lutego 2011 r. Skarżąca wskazała, że skarży bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania złożonego dnia 5 grudnia 1991 r. w sprawie wymeldowania M. S.. Jednocześnie załączyła do skargi zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie złożone w dniu 4 lutego 2011 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W sprawie bezczynności Wojewody [...] (po reformie administracji publicznej od dnia 1 stycznia 1999 r. kompetencje Wojewody [...] przeszły na rzecz Wojewody [...]) Skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia nad Wojewodą jest właściwy w sprawie minister (art. 17 pkt 2 kpa). Właściwym ministrem w sprawie z zakresu ewidencji ludności jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (w myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 tj. ze zm., minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje zwierzchni nadzór nad wykonywaniem obowiązków określonych w ustawie). Skarżąca winna więc przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu wcześniej wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, czyli wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa. Z pisma procesowego Skarżącej z dnia 3 lutego 2011 r. wynika wyłącznie, że takie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie zostało wniesione już po skierowaniu skargi do Sądu. Skutkiem niewyczerpania wskazanego trybu jest niedopuszczalność skargi i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa Sąd skargę na bezczynność odrzucił.