IV SAB/Wa 229/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 11 września 2014 r. E. M. zwróciła się do Ministra Finansów, wyrażając swoje niezadowolenia z działania Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] i Izby Skarbowej w [...]. Minister Finansów w piśmie z dnia 22 września 2014 r. poinformował E. M. o wynikach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W dniu 19 października 2014 r. E. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego w dniu 11 września 2014 r. Skarżąca podniosła, że jej wniosek dotyczył projektu reformy finansów publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) zwanej dalej "p.p.s.a". - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona przez E. M. nie dotyczy żadnej z kategorii form działalności administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. W szczególności skarga ta nie może zostać zakwalifikowana jako złożona na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8). Zauważyć trzeba, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. prawne formy działania organów administracji publicznej. Powyższe oznacza, że jeżeli wymienione w tych przepisach formy działania administracji publicznej nie podlegają zaskarżeniu, to nie jest możliwe także wniesienie skargi na bezczynność organu w ich podjęciu. Analiza powołanego wyżej przepisu prowadzi także do wniosku, że czynności podejmowane w trakcie procesu legislacyjnego (reforma finansów publicznych) czy też brak stosownych czynności w tym przedmiocie nie można zrównać z czynnościami i aktami podejmowanymi w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie legislacyjne nie mieści się także w ramach regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, brak również przepisów szczególnych, które umożliwiałyby skutecznie wniesienie skargi na czynności czy bezczynność w tym zakresie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (Skargi i wnioski) nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 9.12.1999 r., III SAB 7/99, ONSA 2001/1/ 27). Skarga E. M. jest w istocie skargą powszechną, o jakiej mowa w art. 227 k.p.a. i nie powoduje wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego), czyli takiego, które mogłoby zostać zakończone poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy zatem stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność organu administracji w przypadkach określonych w art. art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a skarga wniesiona przez E. M. w trybie art. 227 i n. k.p.a. nie należy do żadnego z aktów wymienionych w tych przepisach. Z tego względu Sąd uznał skargę na bezczynność Ministra Finansów za niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.