IV SAB/Wa 23/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.S. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej konkursu na (...) ( ...) postanawia: 1). przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2). zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczenia adwokata. Na mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r. skarżący A.S. został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Po wydaniu w dniu 15 listopada 2007 r. postanowienia umarzającego postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie, skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienie pełnomocnika- adwokata do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na wymienione wyżej postanowienie. W ponownie złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym zawartym na urzędowym formularzu skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna nie uległa poprawie od czasu wydania postanowienia o zwolnieniu jej od kosztów sądowych, a wręcz pogorszyła się, bowiem utracił on prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych, stanowiącego dotychczas jedyne jego źródło utrzymania. Skarżący w dalszym ciągu prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono w dwóch aspektach. Z jednej strony uwzględniono wysokość kosztów zastępstwa procesowego, jakie musiałby ponieść skarżący w przypadku korzystania z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika, z drugiej jej realne możliwości finansowe. Z informacji zawartych w złożonym przez skarżącego formularzu PPF wynika, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna, bowiem skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Mając na względzie powyższe ustalenia faktyczne uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.