IV SAB/Wa 23/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Z., M.K., A. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W skardze z dnia 28 grudnia 2008 r. A. Z. zarzuciła bezczynność Ministrowi Budownictwa w sprawie z wniosku skarżącej oraz M. K. i A. K., dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) czerwca 1999 r. Wraz ze skargą skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 19 marca 2008 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił A. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw w ustawowym terminie. W uzasadnieniu podała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów opłacenia skargi na bezczynność. Wskazała ponadto, iż z zestawienia przychodów i wydatków – dołączonych przy wniosku o udzielenie prawa pomocy wynika, że na dzienne utrzymanie 1 osoby pozostaje w budżecie rodzinnym kwota 14 zł na dzień. Podniosła także, iż Sąd powinien wskazać konkretne źródło, z którego mogłaby pokryć koszty wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest zasadny. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej : P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie A. Z. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. Należy zauważyć, iż prawo pomocy jest instytucja wyjątkową, mającą służyć osobom, którym brak środków finansowych uniemożliwia dostęp do sądu. W niniejszej sprawie – na obecnym etapie postępowania – skarżąca obowiązana jest do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wysokość wpisu określa przepis § 2 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), który wskazuje, iż wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100 zł. Z oświadczenia skarżącej o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż uzyskuje ona stały miesięczny dochód w wysokości 4 950 zł brutto, a ponadto uzyskuje dochód z tytułu wynajmu mieszkania w wysokości 1 200 zł brutto. Powyższe okoliczności wskazują, że uiszczenie przez skarżącą wpisu sądowego w kwocie 100 zł nastąpiłoby bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej bądź jej rodziny. Należy stwierdzić, iż Sąd nie ma obowiązku wskazania konkretnego źródła, z którego strona mogłaby uzyskać środki niezbędne do uiszczenia wpisu sądowego. Każda osoba występująca na drogę sądową musi bowiem liczyć się z koniecznością uiszczenia określonych kosztów sądowych. Ustawodawca przewidział instytucję przyznania prawa pomocy i zwolnienia od kosztów sądowych jedynie w przypadkach wyjątkowych, dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę należało przyjąć, iż sytuacja materialna skarżącej pozwala na poniesienie kosztów sądowych. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 260 ustawy P.p.s.a.