IV SAB/Wa 230/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K., J. K., K. M., M. M. na przewlekłość postępowania Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania I. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się przewlekłości postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżących o ustalenie odszkodowania za grunt położony w [...] w dzielnicy [...], oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] o powierzchni 807 m2 uregulowany w księdze wieczystej nr [...]; II. stwierdza, że przewlekłość Prezydenta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje na rzecz małżonków T. i J. K. od Prezydenta [...] sumę pieniężną w wysokości 1400 (jeden tysiąc czterysta) złotych; IV. przyznaje na rzecz małżonków K. i M. M. od Prezydenta [...] sumę pieniężną w wysokości 1400 (jeden tysiąc czterysta) złotych; V. oddala skargę w pozostałym zakresie; VI. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżących T. K., J. K., K. M., M. M. solidarnie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Gminy [...] uchwałą z [...] maja 2001 r. nr [...] przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru, na którym znajduje się między innymi działka należąca ówcześnie do T. K., J. K., K. M. i M. M. (dalej: Wnioskodawcy, Strony, Skarżący). Część tej nieruchomości zgodnie z planem została przeznaczona na poszerzenie drogi publicznej. Wobec tej okoliczności, Strony wystąpiły 30 kwietnia 2007 r. Prezydenta [...] z wnioskiem o podział działki. Decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...] Prezydent zatwierdził projekt podziału, w wyniku czego powstała działka nr ew. [...] z obrębu [...] o pow. 807 m2 (dalej: Nieruchomość). Decyzja ta stała się ostateczna i w jej wyniku Województwo [...] stało się właścicielem Nieruchomości. Następnie wnioskami z 16 czerwca 2010 r. i 28 czerwca 2010 r. Strony wystąpiły do Prezydenta o ustalenie i wypłatę odszkodowania za Nieruchomość przejętą pod poszerzenie drogi publicznej. Postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Prezydent przekazał wniosek do rozpatrzenia Marszałkowi Województwa [...], jako wniosek o przeprowadzenie uzgodnień w sprawie odszkodowania, uznając się jednocześnie za organ niewłaściwy w sprawie. Marszałek Województwa 3 lipca 2014 r. zwrócił wniosek Stron do Prezydenta [...] , wskazując, ze zgodnie z art. 98 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ówczesny tekst jedn. Dz. U. 2014 poz. 518; dalej: u.g.n.) oraz art. 19 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2013 poz. 260) to on jest podmiotem właściwym do rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Działające z upoważnienia Prezydenta [...] Biuro Gospodarki Nieruchomościami pismem z 28 października 2015 r. wezwało Wnioskodawców do uzupełnienia braków wniosku poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego prawo własności Nieruchomości, decyzji zatwierdzającej projekt podziału Nieruchomości wraz z mapą proponowanego podziału oraz wnioskiem o jego dokonanie. Jednocześnie Wnioskodawców poinformowano, że w sprawie zostanie sporządzony do 31 marca 2016 r. operat szacunkowy, a sprawa zostanie rozpatrzona do 30 września 2016 r. Pismem z 30 października 2015 r. pełnomocnik Stron wniósł o przeprowadzenie rozprawy dla ustalenia kwoty oraz terminu wypłaty odszkodowania, alternatywnie o niezwłoczne wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod budowę drogi publicznej. Następnie pismem z 24 listopada 2015 r. pełnomocnik nadesłał odpis księgi wieczystej prowadzonej dla Nieruchomości oraz wniósł o dołączenie do niniejszej sprawy akt administracyjnych sprawy dotyczącej podziału Nieruchomości, zakończonej decyzją nr [...] z [...] maja 2008 r. Jednocześnie wniósł o niezwłoczne wyznaczenie terminu rozprawy celem przeprowadzenia rokowań, rezygnację z dowodu z operatu szacunkowego oraz zaprzestania naruszania przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2017 poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.). Prezydent pismem z 27 listopada 2015 r. przekazał natomiast wnioski Stron ponownie Marszałkowi Województwa, argumentując, że jest on organem właściwym do przeprowadzenia uzgodnień dotyczących ustalenia odszkodowania. Przeprowadzenie takich uzgodnień było w ocenie Prezydenta niezbędnym elementem poprzedzającym, a dopiero gdyby nie dało się osiągnąć porozumienia w tej kwestii, nastąpić powinno wszczęcie postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania. Pełnomocnika Wnioskodawców poinformowano o tym fakcie pismem z 11 grudnia 2015 r. Marszałek Województwa pismem z 21 grudnia 2015 r. zwrócił Prezydentowi wnioski Stron, ponownie argumentując, że to zarządca drogi, pod którą przejęto nieruchomość, jest organem właściwym w kwestii ustalenia i wypłaty odszkodowania. Ponadto Marszałek zaznaczył, że już raz uznał się w tej sprawie za organ niewłaściwy, natomiast jeśli Prezydent nie zgadza się z taką oceną, powinien wszcząć spór kompetencyjny, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Biuro Gospodarki Nieruchomościami pismem z 12 stycznia 2016 r. zwróciło się do Delegatury BGN w Dzielnicy [...] o nadesłanie akt sprawy dotyczącej podziału Nieruchomości. Dokumenty otrzymano przy piśmie z 20 stycznia 2016 r. Natomiast pismem z 22 stycznia 2016 r. poinformowano pełnomocnika Wnioskodawców o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania wobec odmowy podjęcia przez Marszałka uzgodnień, a odpowiadając na wniosek o pominięcie dowodu z operatu szacunkowego wskazano, że zgodnie z art. 130 ust. 2 u.g.n. ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego. Pismem z 10 lutego 2016 r. poinformowano pełnomocnika Wnioskodawców, że sprawa będzie rozpoznana zgodnie z kolejnością zebrania materiału dowodowego, najpóźniej do 31 grudnia 2016 r. W odpowiedzi na powyższe pismem z 17 lutego 2016 r. wniesiono do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania. Wojewoda postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi termin 3 miesięcy na załatwienie sprawy, liczony od daty zwrotu postanowienia i akt. Akta zostały zwrócone 11 kwietnia 2016 r. Pismem z 17 czerwca 2016 r. wystosowano do wnioskodawców wezwanie na rozprawę administracyjną, mając odbyć się 21 lipca 2016 r., informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym z 20 maja 2016 r. Pismem z 11 lipca 2016 r. poinformowano o braku możliwości zakończenia sprawy w wyznaczonym przez Wojewodę i wyznaczono kolejny jej zakończenia na 31 grudnia 2016 r. W dniu 21 lipca 2016 r. odbyła się rozprawa administracyjna, w toku której Strony przystały na wartość prawa własności nieruchomości wskazaną w operacie szacunkowym i nie wnoszą uwag do prowadzonego postępowania. Pismem z 5 sierpnia 2016 r. wezwano K. M. i J. K. do wskazania numeru konta bankowego, na które ma zostać przekazana kwota odszkodowania w przypadku, gdyby nie zgadzali się oni na wypłatę odszkodowania na konta wskazane przez ich małżonków (w załącznikach do protokołu rozprawy z 21 lipca 2016 r.) Zaś pismem z 24 sierpnia 2016 r. poinformowano Wnioskodawców o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, a także składania stanowisk i wyjaśnień. Następnie [...] września 2016 r. wydana została decyzja nr [...], którą Prezydent orzekł o ustaleniu wysokości odszkodowania na rzecz Wnioskodawców oraz zobowiązał Marszałka Województwa do jego wypłaty. Decyzja została zaskarżona przez Marszałka, który podniósł zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 u.g.n. w zakresie wskazania organu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania, a także zarzut w postaci braku przeprowadzenia obligatoryjnych rokowań. Wojewoda decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając zarzut błędnego wskazania podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania, a także wskazując na naruszenie przepisów postepowania administracyjnego w postaci braku zapewnienia udziału przedstawiciela Zarządu Województwa w rozprawie administracyjnej 21 lipca 2016 r. Pismem datowanym na 1 marca 2017 r. pełnomocnik Wnioskodawców wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania przez m. in. Prezydenta. W skardze wniesiono o stwierdzenie prowadzenia przez organ postępowania w sposób przewlekły, z rażącym naruszeniem prawa, a także o stwierdzenie, że organem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Prezydent [...], jak również o zasądzenie kwoty pieniężnej w trybie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wobec Prezydenta podniesiono zarzuty naruszenia przede wszystkim art. 35 § 1 i 2 k.p.a. i prowadzenia postępowania w sposób przeczący zasadzie szybkości. Przede wszystkim zaznaczono tu niezasadną próbę przekazania wniosku Skarżących do rozpoznania Marszałkowi Województwa, jak również domaganie się od Skarżących przedstawienia dokumentów, w których posiadaniu organ był z urzędu. Ponadto zaznaczono, że czynności dotyczące zebrania materiału dowodowego – uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego – zostały podjęte ze znacznym opóźnieniem w stosunku do możliwości ich wykonania. Za całkowicie nieuzasadnioną uznano argumentację organu dotyczącą zawiłości sprawy, albowiem od początku wiadomym było, że Skarżącym odszkodowanie za przejęcie Nieruchomości się należy. Całość przedstawionych okoliczności doprowadziła do znacznego przekroczenia przewidzianych w k.p.a. terminów załatwienia sprawy administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, uznając ją za nieuzasadnioną w świetle toczącego się postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu przewlekłości organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Warunkiem wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania zgodnie z art. 52 § 1 tej ustawy jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżący dopełnili tego wymogu, składając do Wojewody zażalenie z [...] lutego 2016 r. na przewlekłość Prezydenta w przedmiocie rozpoznania ich wniosków o ustalenie odszkodowania. Organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że po stronie organu wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić przewlekłość postępowania. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że od momentu wpływu wniosku do Prezydenta do czasu podjęcia pierwszej czynności w sprawie upłynęło ponad 5 lat. Pamiętając o tym, że w okresie pomiędzy 18 sierpnia 2010 r. a 3 lipca 2014 r. sprawa znajdowała się u Marszałka Województwa i została zwrócona przez ten organ po uznaniu się przez niego za niewłaściwy do jej rozpoznania, należy zauważyć, że pierwsza czynność po zwrocie akt została podjęta w październiku 2015 r., a więc 1 rok i 3 miesiące później, co nie jest akceptowalne w świetle terminów przewidzianych w art. 35 § 3 k.p.a. Dodatkowo w piśmie z 28 października 2015 r. organ zwrócił się do Wnioskodawców o uzupełnienie wniosku. Jednakże zdaniem Sądu tylko jedna pozycja z szeregu dokumentów wymienionych w tym wezwaniu znajdowała uzasadnienie i był to odpis księgi wieczystej dotyczący przedmiotowej Nieruchomości. Za słuszny należy tu uznać zarzut pełnomocnika skarżących, iż do pozostałych dokumentów postępowania podziałowego organ miał dostęp z urzędu, co zresztą niejako zostało przyznane w późniejszym czasie, kiedy zajmujące się sprawą Biuro Gospodarki Nieruchomościami zwróciło się w styczniu 2016 r. do Delegatury BGN w Dzielnicy [...] o akta sprawy podziałowej. W tym świetle wzywanie Skarżących o dokumenty w postaci wniosku o podział nieruchomości, mapy oraz decyzji podziałowej z [...] maja 2008 r. należy uznać za zbędne i prowadzące do przedłużenia postępowania. Kolejną czynnością mającą znaczący wpływ na ocenę prowadzenia postępowania przez Prezydenta ma ponowne przekazanie przez niego sprawy do rozpatrzenia Marszałkowi Województwa w listopadzie 2015 r. w sytuacji, w której po pierwsze organ ten uprzednio uznał się już za niewłaściwy w sprawie i zwrócił wnioski Skarżących Prezydentowi, a drugie, podjęte zostały już czynności w postępowaniu przez Prezydenta, w postaci wyżej wspomnianego wezwania do uzupełnienia braków wniosku. Za słuszny należy przyjąć pogląd, przedstawiony w piśmie Marszałka Województwa z 21 grudnia 2015 r. zwracającym wnioski, że gdyby Prezydent nie zgodził się z oceną dotyczącą swojej właściwości w sprawie, powinien był wszcząć przed sądem administracyjnym spór kompetencyjny w trybie art. 4 p.p.s.a., czego jednak nie uczynił. Za czynność przedłużającą w sposób nieuzasadniony postępowanie należy zatem uznać ponowne przekazanie wniosków Marszałkowi. Powyższe działania spowodowały złożenie [...] lutego 2016 r. przez Wnioskodawców zażalenia na bezczynność organu do Wojewody [...], który postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. uznał jego zasadność i zobowiązał Prezydenta do zakończenia sprawy w terminie 3 miesięcy od otrzymania postanowienia wraz z aktami. Jednakże wyniku powyżej opisanych zdarzeń, operat szacunkowy niezbędny dla wydania rozstrzygnięcia, co do którego pierwotnie zakładano, iż zostanie sporządzony do 31 marca 2016 r. został sporządzony dopiero [...] maja 2016 r., co z kolei było pośrednią przyczyną wyznaczenia rozprawy administracyjnej dopiero na datę [...] lipca 2016 r., czyli już po upływie 3-miesięcznego terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Natomiast już po przeprowadzeniu tej rozprawy, organ podjął jeszcze jedną czynność, zdaniem Sądu pozorną, wzywając pismem z 5 sierpnia 2016 r. do potwierdzenia numerów kont, na które należy przelać kwotę odszkodowania. Natomiast 24 sierpnia 2016 r. poinformowano Skarżących o zakończeniu postępowania i możliwości zajęcia stanowiska w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, nawet jeśli kwestia numerów kont wymagała wyjaśnienia na poziomie osobnego wezwania, nic nie stało na przeszkodzie, aby połączyć to wezwanie z zawiadomieniem o zakończeniu postępowania, wobec znaczącego już przedłużenia prowadzenia postępowania. Zdaniem Sądu za nieakceptowalną należy uznać stosowaną w toku postępowania przez Prezydenta praktykę wyznaczania odległych terminów zakończenia postępowania, np. informowanie w piśmie z 28 października 2015 r. o zamiarze zakończenia postępowania do końca września 2016 r., czy też w piśmie z 10 lutego 2016 r. o zamiarze zakończenia postępowania do 31 grudnia 2016 r., wreszcie wyznaczenie takiego samego terminu pomimo zakreślenia stosownego terminu przez Wojewodę postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Przepisy k.p.a. są jasne w zakresie dopuszczalnych terminów prowadzenia postępowania, a sposób przeprowadzania przez Prezydenta czynności nie usprawiedliwiał kolejnych terminów odroczenia. Podsumowując, Prezydent realnie prowadził przedmiotowe postępowanie przez ok. 2 lata, przy braku uzasadnienia dla przyjętej częstotliwości podejmowania czynności w jego toku. Jednocześnie próby przekazania prowadzenia tego postępowania innemu organowi pomimo, iż nie wykazał faktycznych i prawnych po temu przesłanek, budzą poważne wątpliwości co do ich celowości. Podobnie nie zostało w żaden sposób wykazane, że sprawa była na tyle skomplikowana, aby wyjaśnianie jej stanu faktycznego i prawnego wymagało tak długiego okresu. Należy także zauważyć, że postawa Skarżących nie przyczyniła się w żaden sposób do przedłużenia postępowania, szczególnie w sytuacji zaakceptowania przez nich warunków dotyczących ustalenia odszkodowania na rozprawie przeprowadzonej 21 lipca 2016 r. Wszystkie powyższe fakty prowadzą do uznania, że w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania, mające charakter rażącego naruszenia przepisów prawa. Sąd pragnie zaznaczyć, że przedmiotem jego oceny w niniejszym postępowaniu nie jest prawidłowość wydanej [...] września 2016 r. decyzji, a jedynie sposób prowadzenia postępowania, zatem nie można w tym miejscu odnieść się do sugerowanej przez pełnomocnika Skarżących intencji wydania przez Prezydenta błędnej decyzji celem dalszego przedłużania rozpoznania wniosku. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie, iż podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Prezydent [...], należy zauważyć, że kwestia ta ma w niniejszej sprawie sporny charakter i będzie podlegać merytorycznemu rozstrzygnięciu w drodze stosownej decyzji. Sąd nie będzie w obecnym stanie faktycznym rozstrzygał o tym zobowiązaniu, podkreślając ponownie, że podstawowym przedmiotem rozpoznania jest kwestia sposobu prowadzenia przez organy postępowania. Sąd w świetle okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę stopień przyczynienia się organu do długości postępowania, przyznał od organu na rzecz skarżących sumę pieniężną, której celem jest przeciwdziałanie przewlekłości, która stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla nich za przewlekłe prowadzenie postępowania mające rażący charakter naruszenia prawa. W pozostałym zakresie żądanie Skarżących zostało oddalone, uznając, że przyznana kwota będzie stanowiła odpowiednią i należytą rekompensatę, a przyznanie wyższej kwoty nie znajduje uzasadnienia w realiach sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 i, w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., w zw. z art. 120 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., na które składają się opłata od skargi (100 zł) koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i uiszczonej opłaty skarbowej (17 zł) od pełnomocnictwa, uwzględniając fakt korzystania przez skarżącego z pomocy prawnej (radcy prawnego). W odniesieniu do wysokości kosztów zastępstwa prawnego Sąd wziął pod uwagę aktualne w dniu złożenia skargi, jak i w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie, stawki oraz zasady ustalania opłat wynikające z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 5 listopada 2015 r., poz. 1804), tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c.