IV SAB/Wa 24/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi C. N. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę Pismem z dnia 29 grudnia 2013r. C. N., działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na nierozpoznaniu wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. Skarżący wskazał, że organy administracji nieprawidłowo interpretują przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2009r. o obywatelstwie polskim i niezasadnie żądały uzupełnienia wniosku, przez co Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem datowanym na dzień 20 kwietnia 2013 r., C. N., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Wojewody [...] o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. Wnioskodawca podał, że urodził się w dniu [...] września 1961 r. w [...], oraz że posiada [...] i polskie obywatelstwo, lecz nie nadano mu numeru PESEL. Polskie obywatelstwo wnioskodawca wywodzi po dziadku, który urodził się w 1905 roku w P., był obywatelem polskim, lecz w 1923 roku wyemigrował do [...]. Jego syn (ojciec wnioskodawcy) urodził się w 1923 roku w [...] i posiadał obywatelstwo [...] i polskie. Wnioskodawca podał, że nie zna pełnych danych wskazanych we wniosku osób – swoich krewnych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], odmówił potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez C. N. Wojewoda [...] wskazał, że w przedstawionych dokumentach zachodzi rozbieżność w danych osobowych dziadka wnioskodawcy, od którego wywodzi on ciągłość obywatelstwa polskiego. Od powyższej decyzji C. N. - reprezentowana przez adwokata L. P. - wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. Minister Spraw Wewnętrznych działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2012 r., poz. 161), po rozpatrzeniu odwołania C. N. - od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającej potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazał sprawą do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Minister uznał, że rozpatrzenie sprawy i jej rozstrzygnięcie, co do istoty przez Wojewodę [...] było przedwczesne i naruszyło przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywiódł, że jednym z koniecznych warunków wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek strony jest to, aby wniosek ten odpowiadał wymaganym warunkom formalnym i procesowym. W razie, gdy podanie nie spełnia tych warunków, organ administracji powinien podjąć czynności przewidziane w art. 63 i art. 64 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego wniosek z dnia 20 kwietnia 2013 r. złożony przez C. N. nie odpowiada wszystkim warunkom formalnym określonym w przepisach prawa. Tym niemniej, z uwagi na zaniechania organu pierwszej instancji przy wypełnianiu nałożonych na niego przepisami prawa obowiązków procesowych - nie można było przesądzić, czy - w związku z wadliwością formalną - wniosek ten wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, czy też winien być pozostawiony przez Wojewodę bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Minister wywiódł dalej, że Wojewoda [...], kończąc postępowanie decyzją merytoryczną potwierdził, że w jego ocenie wniosek spełnia wszystkie warunki formalne i procesowe. Ze stanowiskiem tym, zdaniem organu naczelnego, nie można się było zgodzić, ponieważ oprócz warunków wskazanych w art. 63 k.p.a., których spełnienie nie budzi wątpliwości, art. 63 § 2 in fine k.p.a. wymaga, aby podanie czyniło zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Wymagania takie wynikają natomiast z przepisów art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. W świetle art. 56 ust. 1 wniosek o potwierdzenie obywatelstwa polskiego, składany w trybie art. 55 ust. 1 tej ustawy powinien zawierać dane osoby, której potwierdzenie dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 dane osoby, której potwierdzenie dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia (a więc rodziców i dziadków), wymagane na podstawie art. 56 ust. 1 obejmują: 1. imię (imiona) i nazwisko; 2. nazwisko rodowe; 3. datę i miejsce urodzenia; 4. imię i nazwisko ojca; 5. imię i nazwisko rodowe matki; 6. płeć; 7. obywatelstwo; 8. stan cywilny; 9. numer PESEL, jeżeli został nadany. Organ odwoławczy wskazał następnie, że ustawa o obywatelstwie polskim nie zawiera definicji katalogu wymaganych "istotnych okoliczności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego", jednakże należy przez nie rozumieć wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące osoby, której potwierdzenie dotyczy oraz jej wstępnych, które są niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia przez właściwy organ, indywidualnej sprawy o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. Minister stwierdził, że obowiązek podania przez wnioskodawcę w treści wniosku wszystkich danych osoby, której potwierdzenie dotyczy i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz wszystkich informacji o "istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego" wynika wprost z treści art. 56 ust. 1 powoływanej ustawy. Przepis ten nie przewiduje, by wnioskodawca mógł pominąć w treści wniosku którąkolwiek z tych danych lub informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1 powoływanej ustawy, bądź uznając je we własnym zakresie za nieistotne lub np. zasłaniając się niepamięcią, niewiedzą, trudnościami w ich ustaleniu itp. W ocenie organu odwoławczego, brak wiedzy wnioskodawcy przed sporządzeniem wniosku o niektórych wymaganych danych i "okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego", wymaga więc od niego podjęcia czynności zmierzających do ich ustalenia i w konsekwencji ujawnienia w treści wniosku. Dopiero tak sporządzony wniosek będzie mógł zostać uznany przez właściwy organ za prawidłowy i kompletny, a więc niedotknięty wadliwością formalną, o której mowa w art. 64 § 2 K.p.a. Ustawodawca uwzględnił, że sformułowanie wniosku w omawianych sprawach może utrudnić jego prawidłowe sporządzenie, stąd w art. 58 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim przewidział, że minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia wzór formularza wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa lub utraty obywatelstwa polskiego, uwzględniając dane osobowe osoby, której potwierdzenie dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego. Na mocy tego przepisu Minister Spraw Wewnętrznych wydał rozporządzenie z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie wzoru formularza wniosku o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego (Dz. U. z 2012 r., poz. 925), na mocy którego określono wzór formularza takiego wniosku, uwzględniając dane osoby, której potwierdzenie dotyczy i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego. Co prawda sporządzenie wniosku na tym formularzu nie jest wymagane dla jego skuteczności, jednakże sporządzenie wniosku na formularzu jest bardzo pomocne i pozwala na uniknięcie opisanych wyżej wadliwości formalnych polegających na pominięciu niektórych, wymaganych przez art. 56 ust. 1 powoływanej ustawy danych i informacji. Jak zauważył Minister, w przedmiotowej sprawie wnioskodawca i jego pełnomocnik nie skorzystali ze wskazanego formularza, formułując we własnym zakresie treść wniosku, opierając się przy tym na swojej wykładni art. 56 ust. 1 powoływanej ustawy, co nie pozostało z pewnością bez wpływu na fakt, że wniosek nie spełnia wszystkich wymagań ustalonych w analizowanych przepisach ustawy o obywatelstwie polskim. Organ drugiej instancji odniósł się następnie do treści art. 56 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim, który zobowiązuje wnioskodawcę do dołączenia do wniosku o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego dokumentów potwierdzających dane i informacje zawarte we wniosku, chyba że uzyskanie tych dokumentów napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody. Minister wywiódł, że treść art. 56 ust. 1 i 2 wskazuje, iż ustawodawca inaczej niż w ogólnym postępowaniu administracyjnym, rozłożył zakres obowiązków strony i organu orzekającego w postępowaniach o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego. W szczególności obarczył wnioskodawcę obowiązkiem ujawnienia i jednoczesnego udokumentowania wiarygodnymi dokumentami danych osoby, której potwierdzenie dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz istotnych okoliczności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego, zaś obowiązki właściwego organu - jak stwierdził Minister - zostały zasadniczo (co oznacza, iż niewyłącznie) ograniczone do weryfikacji prawidłowości formalnej wniosku oraz oceny całokształtu materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę i do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie tego materiału. Powyższe w ocenie organu odwoławczego prowadziło do wniosku, że postępowanie w sprawie o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, prowadzone na zasadach określonych w ustawie z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim, jest bardziej sformalizowane w porównaniu z postępowaniem administracyjnym prowadzonym na zasadach ogólnych. Po otrzymaniu wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego jednym z pierwszych obowiązków właściwego organu jest jego wnikliwa analiza w celu ustalenia, czy spełnia on wszystkie wymogi formalne i procesowe, w tym przewidziane w art. 56 ust. 1 powoływanej ustawy. Rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty w sytuacji, gdy wniosek nie spełnia wymogów formalnych i procesowych, przesądza o wadliwości prowadzonego postępowania i rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie. Na tym etapie poza zakresem rozpatrywania jest ocena wartości dowodowej oraz analiza treści załączonych do wniosku przez wnioskodawcę dokumentów. Minister skonkludował, że niezawarcie w treści przedmiotowego wniosku kompletu danych osoby, której potwierdzenie dotyczy i jej wstępnych do drugiego stopnia, oraz wszystkich informacji o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w rozumieniu art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim, przesądza, że wniosek taki jest dotknięty istotną wadliwością formalną, co zobowiązuje organ do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia brakujących danych w trybie i pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. Jak wskazał organ odwoławczy, we wniosku z dnia 20 kwietnia 2013 r. w odniesieniu do dziadka zainteresowanego w przedstawionych dokumentach zachodzą rozbieżności, co do danych tej osoby. Minister stwierdził, że nie jest to komplet wymaganych danych w rozumieniu art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, bowiem wnioskodawca zobowiązany był do podania danych w odniesieniu do jego wstępnych do drugiego stopnia, czego całkowicie zaniechał. Organ odwoławczy stwierdził, że zasłanianie się brakiem wiedzy w tym zakresie nie ma znaczenia dla stwierdzenia braku kompletności wniosku w świetle art. 56 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 powoływanej ustawy. Wniosek C. N. z dnia 20 kwietnia 2013 r. zawiera liczne braki zarówno w zakresie danych wstępnych wnioskodawcy do drugiego stopnia, jak i informacji o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego. C. N. działając przez adwokata L. P., zaskarżył powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 55 i w zw. z art. 13 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim poprzez uznanie, że złożony przez skarżącego wniosek o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego nie spełniał wymogów formalnych. Po rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r. sygn. akt IV SA/Wa 2241/13 oddalił skargę. Powyższy wyrok uprawomocnił się dnia 18 lutego 2014r. Przed wydaniem wyroku WSA, C. N. pismem z dnia 29 października 2013r. wystąpił w trybie art. 37 k.p.a. do Ministra Spraw Wewnętrznych z zażaleniem na niezałatwienie sprawy potwierdzenia obywatelstwa przez Wojewodę [...]. Po rozpatrzenia tego zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. stwierdził bezzasadność zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. W uzasadnieniu organ naczelny wskazał, że wniosek dotyczący potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego zawierał braki formalne i nie czynił zadość wymogom określonym w ustawie z dnia 2 kwietnia 2009r. o obywatelstwie polskim. Podkreślono, że Wojewoda [...] działając w trybie art. 64 § 2 k.p.a., opierając się o wytyczne zawarte w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013r., pismem z dnia 22 sierpnia 2013r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 1 września 2013r. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, jednak nie uzupełnił wniosku. Wobec powyższego Wojewoda [...] pismem z dnia [...] listopada 2013r. poinformował stronę o pozostawieniu wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego bez rozpoznania. W tych okolicznościach Minister stwierdził bezzasadność zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. W skardze z dnia 29 grudnia 2013r. na bezczynność Wojewody [...] C. N. wskazał, że organy administracji nieprawidłowo interpretują przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2009r. o obywatelstwie polskim i niezasadnie żądały uzupełnienia wniosku, przez co Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności. Zdaniem strony skarżącej sprawa powinna być załatwiona bez zbędnego wzywania do uzupełnienia wniosku. Pełnomocnik skarżącego podał także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r. sygn. akt IV SA/Wa 2241/13 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013r., którą na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podano, że Sąd podzielił argumenty zawarte w skardze. W tych okolicznościach skarżący uznał, że nie było podstaw do żądania uzupełnienia wniosku i pozostawienia podania bez rozpoznania. Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że skarga na bezczynność organu jest niezasadna i pozbawiona podstaw. Organ Wojewódzki wskazał również, że po zakończeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym – wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r. nie otrzymał jeszcze akt sprawy. Wojewoda podkreślił także, że gdyby decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013r., została uchylona przez Sąd, organ naczelny musiałby ponownie rozpoznać odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2013r., którą odmówiono C. N. potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.p.s.a., obejmuje również bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. W sprawach ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Innymi słowy przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie kwestia, czy organ w dacie orzekania pozostaje w bezczynności lub przewlekłości. W przypadku uznania, że tak jest w istocie, sąd może jedynie - w myśl art. 149 p.p.s.a. - zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Z przepisu tego wynika zatem a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja, postanowienie lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jak to zostało wyżej wskazane z art. 149 p.p.s.a. wynika, że ustawodawca nie dopuścił możliwości uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania bez jednoczesnego zobowiązania organu do podjęcia określonych w tym przepisie czynności. Należy podkreślić, że w badanej sprawie, po rozpatrzeniu wniosku strony, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], odmówił potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego C. N. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającą potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, i przekazał sprawą do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ naczelny wskazał, że niezawarcie w treści wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, kompletu danych osoby, której potwierdzenie dotyczy i jej wstępnych do drugiego stopnia, oraz wszystkich informacji o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w rozumieniu art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim, przesądza, że wniosek taki jest dotknięty istotną wadliwością formalną, co zobowiązuje organ do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia brakujących danych lub informacji w trybie i pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. Należy podkreślić, że art. 138 § 2 k.p.a. w obecnym brzmieniu stanowi, że "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Z przepisu tego wynika, że organ odwoławczy uchylając decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazuje jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę ponownie rozpatrując sprawę. W sprawie niniejszej organ naczelny wskazał Wojewodzie [...] w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., że wniosek C. N. z dnia 20 kwietnia 2013 r., o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego jest dotknięty wadami formalnymi, co zobowiązuje organ do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia brakujących danych lub informacji w trybie i pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. Organ Wojewódzki, będąc niejako związany tymi wskazaniami, działając w trybie art. 64 § 2 k.p.a., opierając się o wytyczne zawarte w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013r., pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 1 września 2013r. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, jednak nie uzupełnił wniosku. W tej sytuacji Wojewoda [...] pismem z dnia [...] listopada 2013r. poinformował stronę o pozostawieniu wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, bez rozpoznania. Minister postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. stwierdził również bezzasadność zażalenia strony wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. W tym miejscu należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego zawartym w skardze, skarga C. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013 r. została oddalona przez WSA, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r. sygn. akt IV SA/Wa 2241/13. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie okolicznością niezbędną do ustalenia stanu faktycznego i prawnego jest informacja, czy dziadek wnioskodawcy zmienił imię i nazwisko z B. R. na M. W. Swoje uprawnienie do posiadania obywatelstwa polskiego skarżący wywodzi bowiem z faktu, że jego dziadek posiadał obywatelstwo polskie. Ustalenie, czy M. W. i B. R. to ta sama osoba ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. We wniosku o potwierdzenie obywatelstwa polskiego informacja taka nie została zawarta. Nie można za taką informację uznać stwierdzenia "Dziadek wnioskodawcy od strony ojca M. W. (imię i nazwisko rodowe B. R.). Z twierdzenia tego nie można bowiem jednoznacznie wywieść, że jest to informacja o zmianie nazwiska dziadka wnioskodawcy. Informacja ta nie wynika również z załączonych do wniosku dokumentów. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 roku, znak [...] Wojewoda wzywał pełnomocnika skarżącego do przedłożenia oryginału lub prawidłowo uwierzytelnionej kopii aktu zmiany nazwiska wnioskodawcy B. R. na M. W. wraz tłumaczeniem na język polski. Pisma tego nie można uznać jednak za wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku, tylko za wezwanie do uzupełnienia materiału dowodowego. Tymczasem Wojewoda powinien w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, poprzez podanie informacji czy dziadek wnioskodawcy zmienił imię i nazwisko z B. R. na M. W. Dopiero w przypadku uzupełnia wniosku o tę informację i uzyskania informacji, że dziadek wnioskodawcy zmienił imię i nazwisko z B. R. na M. W. Wojewoda mógłby wezwać wnioskodawcę do przedstawienia dowodów potwierdzających ten fakt, jeśli dowodów takich nie przedstawiono lub nie są one organowi znane z urzędu. Wobec faktu, że Wojewoda nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o ww. informację słusznie organ odwoławczy uchylił decyzję o odmowie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego by Wojewoda czynność tę wykonał. Za niezasadny Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Ministra art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 w zw. z art. 55 i w zw. z art. 13 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Wyrok WSA z dnia 3 grudnia 2013r. sygn. akt IV SA/Wa 2241/13 stał się prawomocny w dniu 18 lutego 2014r. Należy podkreślić, że po oddaleniu, wskazanym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r. skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013r. wydaną w trybie art. 138 § 2 k.p.a., organ wojewódzki będzie ponownie rozpoznawał sprawę w przedmiocie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego C. N. W postępowaniu tym, Wojewoda wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, tak jak to zostało wskazane w decyzji kasatoryjnej organu naczelnego. W takim stanie sprawy Sąd nie miał podstaw, by stwierdzić, że Wojewoda [...] pozostaje w bezczynności, skoro prowadząc postępowanie zastosował się do wskazań organu wyższej instancji zawartych w decyzji kasatoryjnej, której legalność została zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).