IV SAB/Wa 242/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 3. zasądzić od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 18 kwietnia 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla M. Z. Z kolei pismem z 4 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej cofnął przedmiotową skargę z uwagi na załatwienie przez organ przedmiotowego wniosku i wydanie w dniu 24 kwietnia 2018 r. ww. zezwolenia na pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego wskazać należy, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie organ wydał decyzję w sprawie dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność (skarga została złożona w siedzibie organu w dniu 19 kwietnia 2018 r., a w dniu 24 kwietnia 2018 r. wydano zezwolenie na pracę, o które strona wnosiła). Tym samym działanie organu, które bezczynność usunęło, należy zakwalifikować jako działanie samokontrolne, skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości skargi i uzasadniające zwrot poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postepowania (art. 201 § 1 i 2 p.p.s.a.) (por. postanowienie WSA w Warszawie z 28 lutego 2018 r., IV SAB/Wa 2/18,CBOSA). Na zasadzie analogi powyższe rozwiązanie należy zastosować w przedmiotowej sprawie albowiem na skutek wydania decyzji postępowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.), niezależnie od faktu, że skarżąca cofnęła skargę właśnie ze względu na bezprzedmiotowość dalszego postepowania. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości wynikającej z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - § 14ust. 1 pkt. 1c oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.