IV SAB/Wa 246/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wykonywania obowiązków przewidzianych prawem postanawia: odrzucić skargę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wykonywania obowiązków przewidzianych prawem wniósł Z. S. W skardze zarzucił organowi zaniechania i działanie na szkodę skarżącego oraz zmarłej J. T., za której śmierć Z. S. obwinia Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że w kwestii sprawy poruszonej w skardze Komendant Główny Policji nie prowadził postępowania administracyjnego. W ocenie organu podłożem skarg Z. S. jest wieloletni konflikt rodzinny dot. prawa własności nieruchomości. Działania organu niezgodne z intencjami skarżącego są powodem jego kolejnych skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które dotyczą aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne – pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Z treści przedmiotowej skargi można wnioskować, że Z. S. kwestionuje zaniechania w wykonywaniu obowiązków przez Komendanta Głównego Policji, zarzucając mu niewłaściwe wykonywanie zadań, które – jak utrzymuje skarżący – wywołało bardzo poważne skutki dla jego życia i zdrowia. Wywody skarżącego pozwalają stwierdzić, że utracił on zaufanie do skarżonego organu ochrony prawnej, zaś w działaniach osoby piastującej funkcję Komendanta Głównego Policji dopatruje się znamion bezprawności i przyczyn sytuacji materialnej i zdrowotnej, w jakiej się znalazł, a także przyczyny śmierci J. T. Wobec tak określonego przedmiotu zaskarżania, skardze Z. S. można przypisać co najwyżej charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "k.p.a.", której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest jednakże prawidłowy pogląd, że czynności – niezależnie od formy – podejmowane przez organy w trybie przepisów działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04, LEX nr 160611). Z powyższych względów należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.