IV SAB/Wa 260/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania zażalenia 1. umarza postępowania sądowe; 2. stwierdza, że bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 10 kwietnia 2013 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego J. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. P. pismem z dnia [...] wniósł skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z powodu nie rozstrzygnięcia jego zażalenia z dnia [...] na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w [...] z dnia [...], znak [...] i wniósł o zobowiązanie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do rozstrzygnięcia zażalenia w terminie 14 dni, stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10-krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa GUS oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że pomimo upływu blisko [...] miesięcy od daty wniesienia zażalenia skarżący nie został poinformowany o rozstrzygnięciu zażalenia, ani o przyczynach zwłoki w jego rozpoznaniu. Pismem z dnia [...] organ został wezwany do usunięcia naruszenia prawa, mimo to do dnia wniesienia przedmiotowej skargi nie rozpatrzył zażalenia. Świadczy to o rażącym naruszeniu przez organ art. 35 § 3 kpa. Skarżący podniósł, że nie jest to pierwszy przypadek nieterminowego rozpatrzenia jego zażalenia, bowiem postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy od chwili złożenia wniosku w [...] nadal się toczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że pismem z dnia [...] J. P. złożył wezwanie do zaprzestania naruszania prawa. Pismem z dnia [...] zwrócono się do RDOŚ w [...] o przesłanie zażalenia J. P. oraz akt administracyjnych sprawy. Akta sprawy wpłynęły do GDOŚ w dniu [...]. Postanowieniem z dnia [...], po rozpatrzeniu zażalenia, GDOŚ uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] J. P. wniósł skargę na bezczynność organu do Sądu. Organ wskazał, iż wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa do niego w dniu [...], wydanie postanowienia nastąpiło w dniu [...] Zdaniem organu już w chwili wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie trwał w bezczynności, gdyż niezwłocznie podjął działania w celu wyjaśnienia sprawy, o czym skarżący wiedział, gdyż był o trwających wyjaśnieniach informowany ( pismo z dnia [...] do RDOŚ w [...], pismo z dnia [...] skierowane do skarżącego. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że po wniesieniu skargi organ, po rozpatrzeniu zażalenia wydał w dniu [...] postanowienie, którym uchylił postanowienie RDOŚ w [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wobec uwzględnienia skargi przez wydanie ww. postanowienia, bezczynność organu przestała istnieć, tym samym postępowanie sądowe na bezczynność stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pt 3 p.p.s.a. powinno być umorzone. Pełnomocnik skarżącego powołując się na wyrok NSA z dnia [...], sygn. akt [...], podniósł, że wniosek o zwrot kosztów postępowania jest uzasadniony, mimo podstawy do umorzenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż przez pojęcie bezczynności należy rozumieć niewydanie decyzji czy postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zachodzi wówczas gdy w prawie określonym terminie organ nie podjął żądanych czynności w sprawie, ale również wtedy gdy je podjął lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego. Stosownie do przepisów art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ( tak – NSA z wyroku z dnia [...], sygn. akt [...]) Skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności. Sąd w razie zaistnienia takiego przypadku uwzględnia skargę. Natomiast w przypadku, gdy organ wydał decyzję, postanowienie albo inny akt lub podjął czynność w okresie między datą złożenia skargi, a datą jej rozpoznania przez Sąd, należy przyjąć, że na dzień wyrokowania nie istniał stan bezczynności, co oznacza, że postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. Z kolei w przypadku, gdy na dzień złożenia skargi na bezczynność organu nie był on w bezczynności Sąd oddala skargę. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznanej sprawy należy stwierdzić, że skargę na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na podstawienie organu pierwszej instancji z dnia [...], skarżący wniósł w piśmie z dnia [...], które do organu wpłynęło według znajdującej się na niej prezentanty w dniu [...]. Z akt sprawy wynika, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpoznaniu zażalenia skarżącego postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] do ponownego rozpatrzenia. Wobec wydania przez organ drugiej instancji ww. postanowienia przed datą rozpoznania skargi przez Sąd, rozpoznanie skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe, konsekwencją tego było umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd jednocześnie uznał, że pomimo bezczynności organu datującej się od dnia [...], w którym wpłynęły akta sprawy z organu pierwszej instancji, w załatwieniu zażalenia skarżącego w terminie miesięcznym koniecznym do jego rozpatrzenia, nie miała ona charakteru rażącego. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( por. wyrok [...] , sygn. akt[...]). Z akt sprawy wynika natomiast, że organ pismami z dnia [...] i z dnia [...] informował skarżącego o przyczynach zwłoki w załatwieniu jego zażalenia, a która wynikała z nieprawidłowego działania organu pierwszej instancji. Rozpatrzenie zażalenia skarżącego nastąpiło wprawdzie dopiero w dniu [...], a więc po upływie miesięcznego terminu od daty wpływu akt z pierwszej instancji, to jednak jego wydanie nastąpiło przed upływem miesiąca od daty wniesienia skargi na bezczynność. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.