IV SAB/Wa 266/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. umarza postępowanie sądowe; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej J. L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 3 kwietnia 2015 r. skarżąca J. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w prowadzonym przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007r. nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych wyrokiem z dnia 29 listopada 2012r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1580/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez J. L. i innych decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...]. Skargę kasacyjną od w/w wyroku wniósł Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, którą wyrokiem z dnia 9 października 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił – sygn. akt I OSK 667/13. Akta sprawy zwrócono do organu 12 stycznia 2015r. Pismem z dnia 24 kwietnia 2015r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił strony o prowadzonym postępowaniu, informując m. in. o treści art. 10 kpa. Pismem z dnia 24 lutego 2015r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z art. 35 kpa. W piśmie tym wskazano, że Minister nie podjął żadnych działań zmierzających do wydania rozstrzygnięcia mimo upływu czasu od przekazania akt administracyjnych z powrotem do Ministra w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014r. Wniósł o niezwłoczne wydanie decyzji, podnosząc ze w przeciwnym razie skieruje skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Warszawie. W swej skardze do Sądu skarżąca wniosła o: – zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji w sprawie [...] w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku; – zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zarzuciła organowi rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podkreślając, że w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i stan sprawy mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywatela. Ocena legalności decyzji musi odbyć się na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z wyraźnym wskazaniem, czy dana okoliczność została udowodniona, z uwagi na wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych w dniu 22 maja 2015r. Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpatrzył ponownie sprawę uchylając decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007r. znak [...] i odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że bezspornym jest wyczerpanie przez skarżącą trybu przewidzianego przepisem art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Jak wynika, bowiem z akt administracyjnych skarżąca w piśmie z dnia 24 lutego 2015r. wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieterminowym załatwieniu sprawy, które to wezwanie wpłynęło do organu w dniu 4 marca 2015r. Skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w dniu jej wniesienia do Sądu była zasadna. Organ pozostawał wówczas w bezczynności. Realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 kpa, ale także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i 77§ 1 kpa. W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia celowych działań zmierzających do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lipca 2007r. Przy czym, z przepisu art. 35 § 1 i 2 kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Akta sprawy, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014r. zwrócono do organu 12 stycznia 2015r. W związku z tym, po stronie organu powstał obowiązek, wynikający z art. 104 kpa załatwienia w drodze decyzji, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej, w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 kpa. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie zgodnie ze standardami wskazanymi w powołanych przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc pozostawanie przez organ w bezczynności. Zatem organ pozostaje w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 kpa oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem, o ile wydanie przez organ administracyjny decyzji przed rozpatrzeniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie miała miejsce bezczynność, a następnie oceny, czy nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zaistniała taka sytuacja, bowiem Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia [...] maja 2015r. uchylił decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007r. znak [...] i odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji nr [...]. Wydanie przez organ powyższej decyzji wyłącza możliwość wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ załatwił bowiem sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się w tym zakresie bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Minister wydał akt, czego domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Wskazując na treść art. 149 p.p.s.a. zawierającego normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru, Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowo-odszkodowawczego, jako szczególnie skomplikowane, wymagało analizy obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Uwzględniając, że Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję z dwumiesięcznym przekroczeniem terminów ustawowych, Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. i art. 161§ 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 4