IV SAB/Wa 27/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" sp. z o. o. w W. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu "[...]" sp. z o. o. w W. kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. "[...]" sp. z o. o. w W. wniosła do Sądu skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego datowanego na 7 grudnia 2011 r., który wpłynął do organu w dniu 12 stycznia 2012 r., o przeprowadzenie postępowania w sprawie naruszenia m. in. art. 8 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz o uzyskanie wyszczególnionych we wniosku informacji związanych z pobraniem przez pracowników [...] sp. z o. o. odpadów w postaci ścieków przemysłowych z neutralizatora posadowionego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w W., będącego w zarządzie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. nr 270), zwanej dalej "p. p. s. a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, w tym m. in. zażalenie (art. 52 § 2 p. p. s. a.). Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżący w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie nie wyczerpał zażalenia przysługującego mu stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k. p. a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p. p. s. a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem że - jak stanowi art. 52 § 1 p. p. s. a. - zażalenie takie przysługiwało stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżącej przysługiwało zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a., ponieważ nad organem, który zdaniem skarżącej pozostaje w bezczynności ([...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska), jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k. p. a., którym jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska (art. 17 pkt 3 k. p. a. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska; t. j.: Dz. U. z 2007 nr 44, poz. 287 ze zm.). Przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku skarżący był więc obowiązany wnieść zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a. na niezałatwienie sprawy w terminie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, które to zażalenie powinno być wniesione do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, skoro stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p. p. s. a., skarżący nie wyczerpał w sprawie wszystkich środków zaskarżenia (w administracyjnym toku instancji), tj. nie wniósł do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zażalenia z art. 37 § 1 k. p. a. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p. p. s. a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p. p. s. a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p. p. s. a.