IV SAB/Wa 272/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do rozpoznania wniosku K. Sp. z o.o. w W. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącą działki o nr [...] i [...] w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej K. Sp. z o.o. w W. z dnia [...] listopada 2005 roku było prowadzone w sposób przewlekły, a przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Miasta W. na rzecz K. Sp. z o.o. w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r. K. Sp. zo.o. w [...] (dalej jako spółka/skarżąca) zwróciła się do Prezydenta [...]o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne stanowiące część działki nr [...] o powierzchni 627 m2 i część działki nr [...] o powierzchni 51.112 m2. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił ustalenia odszkodowania za powyższą nieruchomość. Na skutek wniesionego w sprawie odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] po raz kolejny odmówił ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną położony w Dzielnicy [...] przy ul. [...]. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] powtórnie uchylił decyzję Prezydenta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja niniejsza stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1340/13 oddalił skargę Miasta [...] z uwagi na brak legitymacji procesowej do występowania ze skargą w niniejszej sprawie. Akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do Urzędu [...] w dniu [...] lutego 2014 r. (data prezentaty organu). Pismem z dnia [...] marca 2014 r. K. Sp. zo.o. w Warszawie wniosła zażalenie do Wojewody [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] trzymiesięczny termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...]. W skardze wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania wystąpiła niemal 10 lat temu. W tym czasie organ dwukrotnie wydawał decyzje merytoryczne, zatem jej zdaniem, już dwukrotnie uznawał, że w sprawie zebrany został cały materiał dowodowy. Skarżąca podkreśliła, że do dnia składania skargi organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie mimo wyznaczonego postanowieniem Wojewody [...], dodatkowego terminu zakończenia sprawy. Wskazała, że Prezydent [...] w kolejnych pismach wyznaczył datę końcową na [...] września 2015 r. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy i wskazał, że w jego ocenie skarga jest niezasadna. Podkreślił, że pełnomocnik strony na bieżąco był informowany o podejmowanych przez organ czynnościach wyjaśniających oraz terminach merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej dopuszczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – dalej "ppsa"). Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, które powinno być zakończone decyzją administracyjną. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że zarówno pojęcie "bezczynności organu" jak i "przewlekłego prowadzenia postępowania" nie zostały zdefiniowane ustawowo. Zarówno jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przyjmuje się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację, w której organ prowadzi postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 2011/6 str. 33; M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, str. 289-290; A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, str. 51, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2013 r. I OSK 2704/13 niepubl.). Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ administracji można mówić także w przypadku, gdy organ - pomimo formalnego zachowania terminów załatwiania spraw - podejmuje pozorne działania, które faktycznie nie zmierzają do zakończenia sprawy zgodnie z prawem materialnym i z zachowaniem reguł procesowych. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, że organ działał w sprawie w sposób przewlekły, przekraczając istotnie terminy określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzenie przewlekłości oraz brak merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie (pomimo orzeczenia nadzorczego wojewody) musiało skutkować zobowiązaniem przez Sąd Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku spółki o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...]. Jednocześnie stwierdzając, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, Sąd uznał, że przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podstawę wszczęcia postępowania o odszkodowanie stanowiła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], stwierdzająca nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącej, termin na rozpatrzenie sprawy nie rozpoczął biegu od dnia wpływu do organu wniosku o odszkodowanie tj. od [...] listopada 2005 r. lecz najwcześniej od dnia ostateczności ww. decyzji Wojewody [...]. Trzeba też podkreślić, że kwestią sporną w sprawie jest okoliczność czy skarżąca spółka w ogóle posiada legitymację do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość. Mamy tu zatem do czynienia ze sporem merytorycznym wymagającym jednoznacznego wyjaśnienia, a nie z sytuacją, w której czynności organu sprowadziłyby się jedynie do sporządzenia operatu szacunkowego oraz ustalenia na jego podstawie wysokości należnego odszkodowania. Nie sposób przy tym nie zauważyć, co zresztą podkreśliła sama skarżąca w uzasadnieniu swojej skargi, że w okresie od daty ostateczności decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. do dnia złożenia skargi w niniejszej sprawie, organy obu instancji dwukrotnie wydawały merytoryczne decyzje. W tym stanie rzeczy wymaga zaznaczenia okoliczność, że pomimo zobowiązania Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku K. Sp. zo.o. w [...] o ustalenie odszkodowania za przejętą od jej poprzednika prawnego nieruchomość, Sąd niniejszym wyrokiem nie przesądza o merytorycznej zasadności tego wniosku. Przedmiotem oceny Sądu była bowiem jedynie przewlekłość w jego rozpatrzeniu oraz przekroczenie kodeksowych terminów na załatwienie sprawy. Uznając, iż zaistniała w sprawie przewlekłość organu nie miała charakteru rażącego, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 ppsa orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku oraz na podstawie art. 151ppsa- jak w pkt 3 wyroku. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.