IV SAB/Wa 273/18

Dnia 15 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 15 listopada 2018 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Instytutu Ochrony Środowiska – Państwowego Instytutu Badawczego Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami w przedmiocie wydania uprawnień do emisji oddala skargę Pismem z 17 maja 2018 r. [...]sp. z o. o. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami w zakresie wydania Skarżącemu pełnej ilości uprawnień do emisji CO2 przyznanych Skarżącemu na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r., wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1684). Skarżący wskazał, że bezczynność Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami wynikała z naruszenia: a) art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. Nr 122, poz. 695 ze zm.) oraz art. 17 ust. 4 w zw. z art. 149 ust. 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 568 ze zm.), poprzez zaniechanie wydania Skarżącemu pełnej ilości uprawnień do emisji CO2 przyznanych Skarżącemu na mocy przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych; b) błędnej wykładni art. 52 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011, poprzez przyjęcie, że zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień wynikające z połączenia dwóch instalacji w jedną wymagają akceptacji ze strony Komisji Europejskiej; c) błędnej wykładni art. 52 ust. 2 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011, poprzez przyjęcie, że Komisja Europejska ma prawo do zmiany swojego stanowiska o akceptacji zmian w tabeli krajowego rozdziału uprawnień, podczas gdy brak uprawnienia do dokonania takiej zmiany stanowiska wynika zarówno z samej treści art. 52 ust. 2 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r., jak i zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawnej, będących ogólnymi zasadami prawa europejskiego. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o: 1. rozważenie wystąpienia przez Sąd z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w przedmiocie: a) wykładni art. 52 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011, w zakresie stwierdzenia czy zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień wynikające z połączenia dwóch instalacji w jedną wymagają akceptacji ze strony Komisji Europejskiej; b) wykładni art. 52 ust. 2 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 w zakresie stwierdzenia czy przepis ten dopuszcza możliwość odmowy przez Komisję Europejską przyjęcia zmian w tabeli krajowego rozdziału uprawnień, w sytuacji, gdy w tym samym stanie faktycznym Komisja Europejska wyraziła już wcześniej swoją aprobatę dla zmian w tabeli krajowego rozdziału uprawnień; c) ważności stanowiska Komisji Europejskiej z dnia 22 kwietnia 2015 r. o odmowie akceptacji zmian w tabeli krajowego rozdziału uprawnień, jako sprzecznego z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawnej, będących ogólnymi zasadami prawa europejskiego, a także z art. 52 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011. 2. stwierdzenie, że Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami dopuścił się bezczynności; 3. zobowiązanie Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami do wydania Skarżącemu pełnej ilości uprawnień do emisji CO2 przyznanych Skarżącemu na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2014 r. w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od 1 stycznia 2013 r., wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1684) - w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z 10 kwietnia 2015 roku zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z 31 marca 2014 r. w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od 1 stycznia 2013 roku, wraz z przyznaną im liczą uprawnień do emisji (Dz.U. poz. 558). W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący jako spółka komunalna Gminy [...], prowadząca działalność związaną z produkcją energii cieplnej na potrzeby mieszkańców Gminy [...], w ramach swojej działalności emituje do atmosfery dwutlenek węgla (CO2), co wiąże się z uczestnictwem Skarżącego w systemie handlu uprawieniami do emisji gazów cieplarnianych (zwanego dalej: Systemem). Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami (zwana dalej: KOBIZE) dokonuje m.in. czynności materialno-technicznych polegających na wydawaniu na właściwe rachunki uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, jakie zostały przyznane uczestnikom Systemu na mocy właściwych aktów prawnych, w szczególności rozporządzeń Rady Ministrów wydawanych na podstawie art. 21 ust. 8 w zw. z art. 21 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (zwanej dalej: Ustawą z 2011r.) oraz na podstawie art. 25 ust. 4 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (zwanej dalej: ustawą z 2015 r.). Obowiązki KOBIZE w tym zakresie określone zostały w art. 26 ust. 4 Ustawy z 2011 r., art. 8 ust. 5 Ustawy z 2015 r., art. 17 ust. 4 Ustawy z 2015 r. 10 kwietnia 2015 roku Rada Ministrów wydała na podstawie art. 21 ust. 8 Ustawy z 2011 r. rozporządzenie zmieniające rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od 1 stycznia 2013 roku, wraz z przyznaną im liczą uprawnień do emisji (zwane dalej: Rozporządzeniem z 2015 r., Dz. U. Z 2015 r., poz. 558). Jednocześnie, zgodnie z art. 149 ust. 4 Ustawy z 2015 r. przepisy Rozporządzenia z 2015 r. zostały utrzymane w mocy także po wejściu w życie Ustawy z 2015 r. Na mocy ww. rozporządzenia Skarżącemu przyznane zostały uprawnienia do emisji CO2 na 2015 rok w liczbie 23 274 podlegającej wydaniu na rachunki (poz. 162 Tabeli nr 3). Przyznanie takiej liczby uprawnień na rzecz Skarżącego nastąpiło w związku z połączeniem dwóch instalacji ciepłowniczych ([...] i [...]), w wyniku której doszło do wyłączenia z eksploatacji jednej z nich ([...]). Rozporządzenie z 2015 r. sumę uprawnień przyznanych wcześniej na 2015 rok dla obu tych instalacji przeniosło na jedną ([...]), która na skutek połączenia pozostała w użytku. Przed wydaniem Rozporządzenia z 2015r. Minister Środowiska 9 stycznia 2015r. przekazał Komisji Europejskiej wniosek o zatwierdzenie zmian w tabeli krajowego rozdziału uprawnień. Oświadczeniem przesłanym do Ministerstwa Środowiska 6 marca 2015r. Komisja Europejska zaakceptowała przedmiotowe zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień, co skutkowało następnie wydaniem Rozporządzenia z 2015 r. Już po wydaniu Rozporządzenia z 2015r. Komisja Europejska 22 kwietnia 2015 r. przesłała do Ministerstwa Środowiska oświadczenie, że po ponownej analizie stanu faktycznego sprawy odmawia przyjęcia przedmiotowych zmian w tabeli krajowego rozdziału uprawnień. Oświadczenie to stało się dla KOBIZE podstawą do zaniechania wydania na właściwe rachunki pełnej liczby uprawnień do emisji, jaka została Skarżącemu przyznana dla [...] w Rozporządzeniu z 2015r. Skarżący od 2015 r. domaga się od KOBIZE wydania pełnej liczby uprawnień do emisji, jaka została Skarżącemu przyznana dla [...] w Rozporządzeniu z 2015r., jednakże działania te pozostają bezskuteczne. KOBIZE uznaje bowiem, że oświadczenie Komisji Europejskiej z 22 kwietnia 2015 r. jest dla niego wiążące, mimo że pozostaje ono w sprzeczności z wcześniejszym oświadczeniem Komisji Europejskiej z 6 marca 2015r. oraz z bezwzględnie i powszechnie obowiązującymi przepisami Rozporządzenia z 2015r., które KOBIZE ma obowiązek wykonywać. 19 marca 2018 r. Skarżący złożył ponaglenie w zakresie braku wydania na jego rzecz pełnej liczby uprawnień do emisji, jaka została Skarżącemu przyznana dla [...] w Rozporządzeniu z 2015 r. Ponaglenie to rozpoznał Minister Środowiska, uznając że w postępowaniu KOBIZE nie stwierdza naruszenia prawa, wobec czego nie stwierdził, aby KOBIZE pozostawało w bezczynności. Skarżący nie podziela argumentów wskazywanych przez KOBIZE i Ministra Środowiska wobec czego wnosi niniejszą skargę na bezczynność. Uzasadniając zarzut bezczynności KOBIZE, Skarżący wskazał, że jest on uzależniony od ustalenia czy KOBIZE miał kompetencje do ingerencji w decyzję prawodawcy wyrażonej w przepisach Rozporządzenia z 2015 r. i odmowy wykonania tych przepisów ze względu na oświadczenie Komisji Europejskiej z 22 kwietnia 2015. W ocenie Skarżącego KOBIZE takiej kompetencji nie posiadało. Zadania KOBIZE ograniczają się bowiem wyłącznie do administrowania Systemem, a więc do wykonywania określonych czynności materialno-technicznych, poprzez wykonywanie przepisów rozporządzeń Rady Ministrów wydawanych na podstawie art. 21 ust. 8 w zw. z art. 21 ust. 2 i 3 Ustawy z 2011 r. oraz na podstawie art. 25 ust. 4 i art. 29 ust. 1 ustawy z 2015 r. przyznających uprawnienia do emisji uczestnikom Systemu. Wykonywanie przepisów tych rozporządzeń następuje przez wydawanie uprawnień przyznanych uczestnikom Systemu w tych rozporządzeniach na właściwe rachunki (art. 26 ust. 4 Ustawy z 2011 r. i art. 17 ust 4 Ustawy z 2015 r.). Żaden przepis prawa nie daje KOBIZE prawa do oceny słuszności przyznania określonych uprawnień do emisji uczestnikom Systemu. Rola KOBIZE w omawianym zakresie sprowadza się wyłącznie do wykonania przepisów przyznających takie uprawnienia uczestnikom Systemu. KOBIZE ma obowiązek działać na podstawie i w granicach przepisów prawa. Podstawy do odmowy wykonania przepisów Rozporządzenia z 2015 r. nie daje KOBIZE także wskazywany przez KOBIZE i Ministra Środowiska art. 52 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013. Zmiana w wykazie instalacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych wynikała z połączenia dwóch instalacji ciepłowniczych Skarżącego ([...] i [...]). Sytuację tę reguluje natomiast art. 52 ust. 1 (a nie art. 52 ust. 2) Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013. Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt d Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013 Krajowy administrator (tu KOBIZE - przyp. aut) wprowadza zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień w EUTL, jeżeli co najmniej dwie instalacje zostały połączone w jedną. Przywołany przepis ma zatem charakter imperatywny i bezwzględnie obliguje KOBIZE do wprowadzenia zmian w rozdziale uprawnień będących konsekwencją połączenia dwóch instalacji Skarżącego w jedną. Co więcej - w takim przypadku nie zostały przewidziane żadne weryfikacyjne uprawnienia Komisji Europejskiej. Uprawnienia takie zostały bowiem określone wyłącznie w akapicie drugim art. 52 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013 i odnoszą się wyłącznie do sytuacji określonych w akapicie pierwszym art. 52 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013. Po drugie - gdyby nawet uznać, że omawiany przypadek wymagał akceptacji ze strony Komisji Europejskiej w trybie art. 52 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 389/2013, to z pełną stanowczością należy zaznaczyć, iż to nie KOBIZE jest organem uprawnionym do oceny czy akceptacja taka została wyrażona czy też nie. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 8 Ustawy z 2011 r. to "Rada Ministrów przyjmuje wykazy, o których mowa w ust. 2 i 3, w drodze rozporządzenia, kierując się stanowiskiem Komisji Europejskiej, a także powszechnym charakterem tych wykazów." W odpowiedzi na skargę Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami w [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Zdaniem Organu skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i dlatego powinna zostać odrzucona przez WSA, gdyż przedmiot skargi nie podlega właściwości sądów administracyjnych i został błędnie określony. Czynność polegająca na wydaniu uprawnień do emisji nie jest podejmowana w ramach postępowania administracyjnego. Zdaniem Organu czynność wydania uprawnień do emisji na rachunek Skarżącego nie stanowi decyzji administracyjnej, postanowienia, ani aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W skardze nie wykazano, że wydanie uprawnień do emisji na rachunek Skarżącego zalicza się do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Organu nie można zakwalifikować czynności wydania uprawnień do emisji jako aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ponieważ Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami nie pełni w tym zakresie funkcji organu administracji publicznej w sensie ustrojowym, ani funkcjonalnym. Wynika to stąd, że działanie polegające na wydaniu uprawnień do emisji nie ma charakteru władczego, lecz czysto techniczny i wykonawczy zdeterminowany decyzjami organów krajowych oraz Komisji Europejskiej. Innymi słowy, Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami nie posiada na gruncie przepisów ustawy z 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych kompetencji do ustalania, stwierdzania, orzekania, czy określania w jakiej liczbie uprawnienia do emisji zostaną wydane na rachunki prowadzących instalacje. W zakresie wydawania uprawnień do emisji na rachunki prowadzących instalacje Organ jest w pełni związany zbiorem decyzji Komisji Europejskiej, Rady Ministrów i Ministra Środowiska (np. art. 23-26 i 67-70 ustawy o systemie). Nadto organ podniósł, że przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie wydania pełnej liczby uprawnień do emisji przyznanych na podstawie rozporządzenia. Tymczasem liczba uprawnień do emisji przyznanych instalacjom według rozporządzenia z 2014 r. dotyczy poszczególnych lat w okresie 2013-2020, zaś Skarżący nie określił w petitum skargi, którego roku miałaby dotyczyć bezczynność, co tym samym uniemożliwia sądowi merytoryczne rozpoznanie zarzutu bezczynności. Nadto, zakładając że Skarżący ma na myśli tylko wydanie uprawnień do emisji na 2015 r. dla instalacji "[...] - [...].[...] ", których przydział wyniósł 23274, należy stwierdzić, że Organ przekazał na rachunek Skarżącego uprawnienia do emisji w liczbie 18519, natomiast nie przekazał uprawnień do emisji w liczbie 4755 jednostek. W takim przypadku nie może być mowy o stanie bezczynności, która charakteryzuje się tym, że pomimo istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania, nie zostało ono podjęte w terminie określonym przepisami prawa. Organ podjął bowiem skutecznie działanie polegające na przekazaniu w dniu [...] kwietnia 2015 r. uprawnień do emisji na rachunek Skarżącego w liczbie 18519, natomiast czym innym jest kwestia, że nie była to liczba zgodna z oczekiwaniami Skarżącego. Z podanych powodów skierowanie pytania prejudycjalnego przez WSA do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie jest potrzebne, bowiem nie ma żadnego znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi. Odnosząc się do meritum skargi, organ wyjaśnił, że rozporządzenie z 2015 r. rzeczywiście zawiera informację, zgodnie z którą dla instalacji [...] - [...][...] przydział uprawnień do emisji na 2015 r. wyniósł 23274, co było następstwem połączenia tej instalacji z inną instalacją Skarżącego, tj. [...] - [...][...], której w tym rozporządzeniu przydzielono "0" (zero) uprawnień do emisji na rok 2015. Natomiast w pierwotnym brzmieniu rozporządzenia z 2014 r. instalacji [...] przydzielono 18519 uprawnień do emisji, zaś instalacji [...] przydzielono 4755 uprawnień do emisji. Przydział uprawnień do emisji dla instalacji [...] w rozporządzeniu z 2015 r. na rok 2015 stanowi zatem sumę uprawnień z obu instalacji, czyli 23274 w związku z połączeniem tych instalacji. Wielokrotnie pisemnie wyjaśniano Skarżącemu, że wydanie spornych 4755 uprawnień do emisji na jego rachunek w rejestrze jest prawnie i technicznie możliwe dopiero po dokonaniu odpowiednich czynności przez Komisję Europejską. Mianowicie chodzi o zgodę Komisji na połączenie przydziałów uprawnień do emisji, które zostały określone dla instalacji połączonych, a następnie o polecenie centralnemu administratorowi rejestru Unii (czyli osobie bezpośrednio wyznaczonej przez Komisję Europejską), aby wprowadził odpowiednie zmiany do tabeli krajowego rozdziału uprawnień do emisji znajdującej się w dzienniku transakcji Unii Europejskiej (art. 43 i 52 rozporządzenia 389/2013). Brak zgody Komisji w sprawie zmiany tabeli krajowego rozdziału uprawnień powoduje, że Krajowy administrator rejestru Unii (tj. Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami) nie ma możliwości wydania uprawnień do emisji, które nie zostały uwzględnione w tabeli krajowego rozdziału uprawnień. Organ nie ma zatem możliwości prawnych ani technicznych wydania uprawnień bez zgody Komisji. W tych okolicznościach wydanie uprawnień do emisji wbrew stanowisku KE jest rzeczą niemożliwą do spełnienia i nie jest zależna od stanowiska Rady Ministrów lub Ministra Środowiska. Innymi słowy, Organ nie posiada żadnej możliwości wygenerowania (wytworzenia w rejestrze Unii) 4755 uprawnień do emisji, których wydania żąda Skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Przedmiotem skargi – określonym w piśmie z 17 maja 2018 r. przez profesjonalnego pełnomocnika działającego w imieniu Skarżącego – jest bezczynność Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami w zakresie wydania Skarżącemu pełnej ilości uprawnień do emisji CO2 przyznanych Skarżącemu na mocy rozporządzenia. Stąd rozpoznając skargę, Sąd kierował się zasadami rządzącymi postępowaniem sądowoadministracyjnym w zakresie bezczynności organu. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") przewiduje skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4. Natomiast art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrolą sądów administracyjnych objęto "inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że wymienione w nim akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny, zaś akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Nie ma, zdaniem Sądu wątpliwości, że skargą na bezczynność objęta jest czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień wynikających z przepisów prawa. Sam organ w odpowiedzi na skargę przedstawił w tym zakresie wyczerpującą argumentację, wskazując przepisy prawa na podstawie których uprawnienia są wydawane, lecz wywiódł przeciwne z niej wnioski, które Sąd uznał jednak za nieuprawnione. Rozpoznając skargę merytoryczni, wskazać trzeba, że bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie kończy prowadzonego postępowania wydaniem w terminie stosownego aktu bądź nie dokonuje czynności wynikającej z przepisów prawa. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Terminy załatwienia sprawy administracyjnej określa ustawa z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2018, poz. 2096, dalej "k.p.a.") Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 k.p.a.). W tym miejscu należy przede wszystkim wyjaśnić, że sąd podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu czy dokonania czynności w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony poprzez określenie zakresu tej czynności. W sprawie niniejszej – co wynika z treści skargi – jej przedmiotem nie jest nie dokonanie przez KOBIZE czynności polegającej na przyznaniu uprawnień do emisji CO2, ale przyznanie tych uprawnień w ilości mniejszej niż oczekiwana przez Skarżącą. Zatem, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia że organ pozostaje bezczynny. Jak wyżej wskazano w ramach postępowania zainicjowanego skargą na bezczynność, Sąd nie jest władny oceniać prawidłowości dokonanej czynności, lecz fakt, czy czynność została dokonana w terminach przewidzianych prawem. W rozpoznanej sprawie Skarżąca nie kwestionuje dokonania czynności, ani terminu jej dokonania, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia że organ dopuścił się bezczynności. Z podanych wyżej względów skierowanie pytania prejudycjalnego przez WSA do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie jest potrzebne, bowiem nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności kargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.