IV SAB/Wa 276/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 4 lipca 2016 r. S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienie sprawy w postępowaniu. W uzasadnieniu Skarżący podał, że pismem z dnia 7 marca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] o wszczęcie postępowania w związku z naruszeniem art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez geodetę. W pismach z dnia 5 kwietnia i 20 kwietnia 2016 r. organ odpowiedział na jego żądania. Następnie Skarżący podał, ze w dniu 25 kwietnia 2016 r. złożył do organu II instancji – Głównego Geodety Kraju zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący zarzucił, że Główny Geodeta Kraju uruchomił działania nadzorcze, jednak nie załatwił zażalenia przez wydanie postanowienia. Tym samym naruszył art. 35 § 3 k.p.a., a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą w art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej odrzucenie. W piśmie z dnia 21 listopada 2016 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 25 sierpnia 2016 r. doręczono Skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi, tzn. ustalić, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej Ppsa). Zgodnie z art. 3 § 2 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Wobec tego z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Głównego Geodety Kraju polegająca na niewydaniu – po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie – stosownego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Wskazać zatem należy, że stosowanie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, określonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenia postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem również nie przysługuje skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu zażalenia w sprawie bezczynności organu administracji. Złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest jedynie środkiem zaskarżenia otwierającym możliwość wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłość organu do sądu administracyjnego. Stwierdzić zatem należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ rozpoznanie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a Ppsa. Wobec tego również bezczynność organu w tym zakresie nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.