IV SAB/Wa 28/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku oddala skargę W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] (dalej zwany skarżącym) zarzucił bezczynność Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2017 r. o wydanie decyzji o odszkodowaniu za wywłaszczenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] bądź decyzji o zwrocie tej nieruchomości. W związku z tym skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenie prawomocnego wyroku 3) zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pan [...] podał, że pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. zwrócił się do Ministra Spraw Zagranicznych o wydanie decyzji dotyczącej wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...] bądź decyzji o zwrocie tej nieruchomości. Pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. wniosek skarżącego został przekazany do realizacji przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa - jako organu merytorycznie właściwego. Do chwili obecnej, skarżący nie otrzymał od Ministra Infrastruktury i Budownictwa wnioskowanej decyzji ani też żadnej informacji o etapie realizacji czynności. Powyższe w ocenie skarżącego narusza art. 7, 32, 64 oraz 77 Konstytucji RP a także art. 35 § 1, § 2, § 3 oraz art. 36 § 1 i § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że w dniu 20 października 2017 r. wystosował ponaglenie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa w związku z brakiem jakiejkolwiek reakcji na jego wniosek. W dalszej części skargi, pan [...] przedstawił względy historyczne związane z ww. nieruchomością. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Ministerstwo Spraw Zagranicznych pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r., znak: [...] przekazało wniosek [...] z dnia 1 sierpnia 2017 r. według kompetencji Ministerstwu Infrastruktury i Budownictwa. Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając na podstawie art. 65 § 1 Kpa, zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] przekazał Staroście Powiatu [...], do rozpatrzenia według właściwości, wniosek [...] z dnia 1 sierpnia 2017 r. dotyczący wydania decyzji o wypłacie zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, bądź decyzji o zwrocie nieruchomości. Z uwagi na to że Minister Infrastruktury i Budownictwa przekazał wniosek skarżącego niezwłocznie po jego otrzymaniu właściwemu w sprawie organowi, nie można przyjąć aby pozostawał w chwili obecnej w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy było stwierdzenie czy Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o wydania decyzji o wypłacie zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, bądź decyzji o zwrocie nieruchomości. Wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że ustawa z dnia 7 kwietna 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r, poz. 935), wprowadziła do k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2) definicje bezczynności oraz przewlekłości. Dotychczas, z uwagi na brak zdefiniowania tych pojęć, zarówno przedstawiciele doktryny, jak i judykatury prezentowali własne ich interpretacje. Skutkowało to niemożnością wyznaczenia precyzyjnej granicy pomiędzy dwoma z tych uchybień w załatwieniu spraw. Jednak po wejściu w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. owej ustawy zmieniającej, sytuacja uległa zmianie. W obecnym stanie prawnym bezczynności można przypisać charakter formalny (sprawa nie została załatwiona w terminach ustawowych z uwzględnieniem art. 36 k.p.a.). Skoro tak, to aby móc skutecznie zarzucić bezczynność danemu organowi, należy ponad wszelką wątpliwość ustalić, że organ był właściwy do załatwienia danej sprawy, albo że - pomimo, że nie był właściwy - zaniechał wypełnienia obowiązku przekazania sprawy do załatwienia organowi właściwemu - w myśl regulacji zawartej w art. 65 § 1 k.p.a. Stosownie do tego ostatniego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W niniejszej sprawie, co wynika z akt sprawy, taka sytuacja miała miejsce. Żądanie [...] złożone w piśmie z dnia 1 sierpnia 2017 r. zostało wniesione do organu, który nie był właściwy do jego rozpatrzenia i organ ten niezwłocznie przekazał pismo skarżącego organowi właściwemu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. skierowanym do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, skarżący wystąpił o wydanie decyzji o wypłacie zwaloryzowanego odszkodowania bądź w zakresie zwrot nieruchomości położonej w [...]. Zgodnie z prezentatą pismo to wpłynęło do Kancelarii Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa w dniu 3 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. (znak [...]) Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając w trybie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał pismo [...] z dnia 1 sierpnia 2017 r. do rozpatrzenia Staroście Powiatu [...]. Jednocześnie w piśmie tym zawarte zostało szczegółowe uzasadnienia stanowiska o właściwości Starosty do rozpatrzenia żądania w zakresie ustalenia odszkodowania bądź zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Z powyższego wynika że Minister Infrastruktury i Budownictwa w terminie przewidzianym w k.p.a. (nie później niż 7 dni) przekazał pismo organowi właściwemu o czym powiadomił skarżącego. Zatem nie można skutecznie zarzucić Ministrowi bezczynności. Dodać jednocześnie należy, że okoliczność na którą powołuje się skarżący, tj. przekazanie jego wniosku przez Ministra Spraw Zagranicznych Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa, pozostaje bez znaczenia dla ww. oceny zasadności skargi na bezczynność. Pismo Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia 3 sierpnia 2017 r., Nr [...] nie może bowiem przesądzać o kompetencji Ministra Infrastruktury i Budownictwa do załatwienia wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 1 sierpnia 2017 r. Jakkolwiek przyczyna przesłania tego pisma właśnie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie jest wyjaśniona, to jednak nie ma ona znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Z całą bowiem pewnością pismo to nie stanowi rozstrzygnięcia w zakresie sporu kompetencyjnego, przez co nie może decydować o tym jaki organ jest właściwy do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2017 r. Na marginesie można jedynie wskazać, że adresatem pisma [...] z dnia 1 sierpnia 2017 r. był Minister Infrastruktury i Budownictwa, stąd być może właśnie do tego organu pismo to zostało przesłane. Dodać również należy, że i Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę z wniosku na bezczynności, nie jest władny do dokonywania merytorycznej oceny zasadności przekazania pisma z dnia 1 sierpnia 2017 r. Staroście jako organowi właściwemu. Sąd bowiem w ramach skargi na bezczynność, dokonuje jedynie oceny czy dany organ dopuścił się bezczynności, to jest - jak wyżej wskazano - czy sprawa, która leży w jego kompetencji została rozstrzygnięta w terminach przewidzianych prawem. Nie podejmuje natomiast kontroli w zakresie właściwości organów - do tego zgodnie z przepisami k.p.a. powołane są organy w nim wymienione. Nie dokonuje również postępowania organu w zakresie merytorycznym sprawy, której nierozpatrzenie wywołało skargę na bezczynność. Stąd dopuszczenie I przeprowadzenie dowodów wnioskowanych na stronie 3 skargi, które dotyczyły właśnie merytorycznej oceny postępowania w zakresie nieruchomości, której dotyczył wniosek, nie było możliwe. Ze wskazanych względów, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.