IV SAB/Wa 287/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi B. B. i S. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do rozpatrzenia odwołania B. B. i S. B. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie rozpatrzenia odwołania, o którym mowa w pkt 1. wyroku; 3. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz skarżących B. B. i S. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. B. i S. B. pismem z 31 sierpnia 2017 r. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w związku ze złożonym odwołaniem od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wpływ spraw do SKO w W. jest największy w całej Polsce. Sprawozdawca tej sprawy w 2017 r. miał do rozpoznania 170 spraw. (do czasu otrzymania tej sprawy). W tym samym czasie wydał 160 orzeczeń i przeprowadził 120 rozpraw administracyjnych. Pracuje po 10-11 godzin dziennie i nie może poświęcić więcej czasu na pracę zawodową. 9 października 2017 r. została wydana decyzja w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa, sąd w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w sprawach skarg na podejmowane przez organy inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd orzeka również w zakresie skarg na bezczynność i przewlekłość organów administracji w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy (art. 3 § 2 pkt 8). Właściwość sądu w tym ostatnim przypadku dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych lub opieszałego ich prowadzenia. Skarżący wyczerpali tryb o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a bowiem 4 sierpnia 2017 r. wnieśli ponaglenie (k 47 akt. sądowych). Zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z przewlekłością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął niezbędnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Dla stwierdzenia stanu przewlekłości organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy przewlekłość ta została spowodowana zawinionym lub też niezawinionym brakiem czynności organu w jego podjęciu. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie SKO w W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów k.p.a., co stanowi o wypełnieniu przesłanki przewlekłości postępowania. Analiza dokumentów nadesłanych przez organ wskazuje, że od daty zwrotu akt przez WSA w Warszawie, co nastąpiło 29 marca 2017 r. organ nie podjął istotnych czynności w sprawie ani nie informował strony o przedłużeniu czasu trwania postępowania, mimo że skarżący zwracali się do organu o podjęcie czynności merytorycznych. (pisma z 5 i kwietnia 2017 r.10 maja 2017 r., 13 lipca 2017 r.). Okoliczności podniesione przez organ dotyczące liczby spraw pozostających w referacie sprawozdawcy i jego obciążenia merytorycznego w świetle 149 P.p.s.a. pozostają bez znaczenia. Organ ma bowiem obowiązek tak zorganizować pracę urzędu aby mógł rozpoznać sprawę w terminach ustawowych. W związku z tym Sąd uznał, że w sprawie zaistniała przewlekłość postępowania gdyż organ przez co najmniej 7 miesięcy nie podejmował żadnej czynności w sprawie i nie informował strony o przyczynach jej niezałatwienia w terminie. Przepis art. 149 p.p.s.a. zawiera normę wedle której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wymaga od sądu stwierdzenie czy nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Sąd uznał, że w sprawie zaistniała przewlekłość o rażącym charakterze. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również niczym nie uzasadniona długotrwałość prowadzenia postępowania (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11 - dostępne w CBOSA). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ nie podejmował czynności w sprawie ani nie informował strony o przyczynach jej niezałatwienia, co stanowi podstawę do uznania, że organ w sposób rażący naruszył podstawowe przepisy postępowania administracyjnego. Ponieważ sprawa ta mieści się w katalogu spraw o których mowa w art. 119 pkt 4 P.p.s.a. , sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym. Wobec wydania decyzji merytorycznej po wniesieniu skargi do sądu, Sąd na podstawie art.161 pkt 3 w zw. ze 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie w jakim skarżący domagali się wydania przez organ rozstrzygnięcia. W pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art 149 § 1 pkt 3, § 1a P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 210 § 2 p.p.s.a zasądzając od organu na rzecz skarżących koszty uiszczonego przez nich wpisu w wysokości 100 zł.