IV SAB/Wa 29/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie stwierdzenia nieważności pisma postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 4 lutego 2013 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w S. wniosło skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w prowadzonym z urzędu postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] dotyczącego przedsięwzięcia pod nazwą" "[...]". Przedmiotowa skarga opatrzona została podpisami: Skarbnika F. L., Sekretarza S. K. i Prezesa L. M., jednakże do skargi nie został dołączony dokument, z którego wynikałoby umocowanie tych osób do reprezentowania skarżącego. Wobec powyższego zarządzeniami z dnia 5 marca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżące Stowarzyszenie do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie wymienionych osób do reprezentowania skarżącego oraz uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100,-zł. Wezwania powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 11 marca 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności bezskutecznie upłynął w dniu 18 marca 2013 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżący nie wykonał wezwania Sądu. Nadesłał natomiast w dniu 21 marca 2013 r. pismo cofające skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej. W niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie nie uczyniło zadość wezwaniu i nie uzupełniło braku formalnego skargi polegającego na złożeniu dokumentu, z którego wynikałby sposób reprezentacji Stowarzyszenia i umocowanie Skarbnika F. L., Sekretarza S. K. i Prezesa L. M., tj. osób, które podpisały się pod skargą do reprezentowania Stowarzyszenia, przez co nie wykazało, że wymienione wyżej osoby są podmiotami umocowanymi do wniesienia skargi i działania w imieniu skarżącego Stowarzyszenia. Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Natomiast stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga. Zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, skarżące Stowarzyszenie nie wykonało wezwania Sądu i nie uiściło wymaganego wpisu sądowego. Jednocześnie wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi dokonane wnioskiem z dnia 18 marca 2013 r. jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera żadnych braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie oświadczenie z dnia 18 marca 2013 r. cofające skargę było poprzedzone stosownym wezwaniem z dnia 6 marca 2013 r. do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, które nie zostały uzupełnione, a to powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 powyższej ustawy, mimo jej cofnięcia, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające skargę nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.