IV SAB/Wa 290/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta R. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania I. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpoznania odwołania Gminy Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej Gminy Miasta R. kwotę 334 (trzysta trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] maja 2015 r. Gmina Miasta R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju dotyczącą nierozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2007 r. Skarżąca zażądała zobowiązania organu do rozpatrzenia wniesionego środka zaskarżenia i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Gmina podała, że w sierpniu 2013 r. złożyła do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odwołanie, które do dnia dzisiejszego, pomimo upływu terminu do rozpoznania sprawy, nie zostało rozpatrzone i organ nie poinformował o przyczynach zwłoki. Pismem z [...] marca 2015 r. skarżąca wezwała Ministra do "usunięcia naruszenia prawa" jednakże bezskutecznie. Minister Infrastruktury i Rozwoju – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi. W motywach odpowiedzi organ podał, że pismem z [...] sierpnia 2013 r. Gmina Miasta R., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r., które przekazano Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przy piśmie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. Następnie pismem z [...] marca 2015 r. Gmina wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r., a pismem z [...] maja 2015 r. (data wpływu [...] maja 2015 r.) wniosła skargę na bezczynność Ministra w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W dniu [...] maja 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. W świetle powyższego Minister nie pozostaje w bezczynności z uwagi na zakończenie postępowania i wydanie decyzji z [...] maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] w zw. z art. 2 i art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2015 r., poz. 658) – zwanej dalej: "ustawą zmieniającą"] - kontrolują działalność administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 a tej ustawy. Dotyczy to spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo odnoszą się do innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i badanie bezczynności czy przewlekłości następuje według stanu istniejącego w chwili orzekania. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 1 pkt 40 ustawy zmieniającej). Nadto, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu czy nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 86). Załatwienie wniosku powinno nastąpić nie później niż w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W razie, więc bezskutecznego upływu dwumiesięcznego terminu należy uznać, że organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżąca wniosła do ówczesnego Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. Wojewoda [...] za pismem z [...] sierpnia 2013 r. wniesiony środek zaskarżenia przesłał Ministrowi. Pismem z [...] marca 2015 r. skarżąca wezwała obecnie już Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w dniu [...] maja 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność w przedmiocie rozpoznania odwołania. W dniu [...] maja 2015 r. Minister wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2013 r. Kontrolując postępowanie odwoławcze prowadzone przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju (uprzednio Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) - począwszy od dnia wniesienia odwołania przez skarżącą, tj. [...] sierpnia 2013 r., do dnia wniesienia skargi, tj. [...] maja 2015 r., a następnie do dnia orzekania przez Sąd, tj. [...] października 2015 r. – uznano, że organ ten pozostawał w zwłoce. Z akt sprawy wynika, że w tym czasie Minister nie podjął żadnej czynności w postępowaniu, w tym więc i zmierzającej do rozpatrzenia odwołania. Nadto nie dopełnił obowiązku jaki nakłada na niego art. 37 K.p.a., czyli nie zawiadomił odwołującej się o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35, tym samym i nie podał przyczyn zwłoki oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Powyższe musiało doprowadzić Sąd do uznania, że w sprawie mieliśmy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej na etapie postępowania odwoławczego. Organ nie podejmował czynności w terminach wynikających z przepisów prawa, co doprowadziło do uznania, że bezczynność z jaką mieliśmy do czynienia w trakcie postępowania odwoławczego, miała charakter rażący. Z kolei zakończenie postępowania odwoławczego wydaniem decyzji, skutkowało tym, że Sąd w chwili orzekania nie mógł już zobowiązać Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania w określonym terminie aktu. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 1 pkt 40 ww ustawy zmieniającej - orzekł jak w punktach I – II, zaś o kosztach postanowiono - w punkcie III - na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.