IV SAB/Wa 295/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu D. W. kwotę 100 (słownie: sto) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego. D. W. (dalej: "skarżąca") pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r., sprecyzowanym pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu bezczynności stwierdził, że każdorazowo informował stronę o przyczynach ewentualnych opóźnień i wyznaczał termin wydania decyzji. Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2015 r. Sąd wezwał skarżącą oraz organ do wykazania, że skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W. wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej K.p.a., w związku z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), tj. złożyła zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia. W piśmie z dnia 7 lipca 2015 r. skarżąca poinformowała, że wniosła zażalenie do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] zobowiązał Prezydenta W. do rozstrzygnięcia sprawy. W załączeniu do pisma skarżąca dołączyła kopie ww. postanowienia. W piśmie z dnia 14 lipca 2015 r. Prezydent W. wskazał, że zażalenie na bezczynność w dniu 30 września 2014 r. złożył wyłącznie P. C., natomiast nie posiada żadnych informacji, z których wynika, że skarżąca również wniosła takie zażalenie do Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 52 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy). Powyższe wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i nie jest wyliczeniem wyczerpującym. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot "taki jak". Oznacza to, że jeżeli w określonym przypadku przepis prawa przewiduje innego rodzaju środek zaskarżenia, który nie został wymieniony w tym przepisie, skargę można wnieść po uprzednim wykorzystaniu tegoż środka zaskarżenia. Stosownie do art. 37 § 1 K.p.a., na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie procedura polegająca na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa nie została wyczerpana. Z akt sprawy wynika, że zażalenie na bezczynność prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie niewydania decyzji ustalającej odszkodowanie wniósł jedynie P. C. i to rozpatrzeniu właśnie zażalenia P. C. Wojewoda [...] wydał postanowienie nr [...], którego kopię dołączyła skarżąca jako potwierdzenie wyczerpania przez nią trybu z art. 37 § 2 K.p.a. Brak jest natomiast dokumentu wskazującego na fakt złożenia stosownego zażalenia przed wniesieniem skargi na bezczynność organu przez D. W. W tej sytuacji należy uznać, że skarga na bezczynność Prezydenta W. powinna zostać odrzucona. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kwoty wpisu sądowego stronie skarżącej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).