IV SAB/Wa 296/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] postanawia: odrzucić skargę. A. M. w pismach z dnia 12 lipca 2016 r. wniósł za pośrednictwem Ministra Infrastruktury i Budownictwa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na: 1. bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...]; 2. przewlekłe prowadzenie przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...]. Sprawę ze skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 284/16, natomiast sprawę ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia 13 stycznia 2016 r. znak: [...] zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 296/16. W sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 296/16: 1. w odpowiedzi na skargę, której odpis doręczono skarżącemu przy piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r. organ administracji wniósł o odrzucenie skargi ze względu na to, że A. M. przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] nie wezwał Ministra Infrastruktury i Budownictwa do usunięcia naruszenia prawa; 2. w piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r. wezwano A. M. do złożenia dowodu wezwania organu administracji do sunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a. Wezwanie – doręczone w dniu 22 sierpnia 2016 r. (karta nr 15 akt sprawy) – nie zostało przez skarżącego wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 717 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie to służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Jeżeli nie ma organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, to stornie przysługuje środek w postaci wezwania organu pozostającego w bezczynności do usunięcia naruszania prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. Środki prawne przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. są środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa, które skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność. Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z treści skargi A. M. z dnia 12 lipca 2016 r., którą zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 296/16 jednoznacznie wynika, że jej przedmiotem jest przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...]. Jakkolwiek A. M. w obu skargach z dnia 12 lipca 2016 r. wskazał, że wnosi je w związku z nierozpatrzeniem odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (sygn. akt [...]), to nie ulega wątpliwości, że w każdej z nich kwestionuje on opieszałość Ministra Infrastruktury i Budownictwa w innym postępowaniu. Otóż, w skardze, którą zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 284/16 skarżący jednoznacznie wniósł o stwierdzenie, że organ administracji dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu jego odwołania z dnia 9 września 2014 r., które wniósł od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] i o zobowiązanie do rozpatrzenia tego odwołania. Natomiast w skardze, którą zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 296/16 skarżący jednoznacznie wniósł o zobowiązanie organu administracji do rozpatrzenia odwołania z dnia 27 stycznia 2016 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] i stwierdzenie "przewlekłości" postępowania w tej sprawie. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] została poprzedzona przez A. M. wezwaniem organu administracji (z dnia 29 stycznia 2016 r.) do usunięcia naruszenia prawa. Sprawa z tej skargi będzie przedmiotem rozpoznania Sądu pod sygn. akt IV SAB/Wa 284/16. W aktach sprawy brak jest natomiast wezwania do usunięcia naruszenia prawa poprzedzającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...]. Na brak takiego wezwania zwrócił uwagę Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę, której odpis doręczono A. M. przy piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r. Pomimo zobowiązania nałożonego w piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r. skarżący nie nadesłał do Sądu dowodu wezwania organu administracji do usunięcia na ruszenia prawa. W konsekwencji należało uznać, że A. M. przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] nie wyczerpał środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.