IV SAB/Wa 299/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 22 sierpnia 2017 r. A. R. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 23 listopada 2016 r. wniesionego od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego wewnątrzadministracyjnych środków prawnych służących przeciwdziałaniu bezczynności organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy. W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany w przepisie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten aktualnie stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); względnie jeżeli 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z treści zaś art. 37 § 3 wynika, że ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; względnie 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Powyższe brzmienie art. 37 § 1 kpa obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). W art. 16 ustawy zmieniającej ustawodawca postanowił jednakże, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Okoliczność ta jest o tyle istotna dla niniejszej sprawy, że przedmiotowe administracyjne postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane odwołaniem skarżącego z dnia 23 listopada 2016 r. Oznacza to, że w prowadzonym w sprawie administracyjnym postępowaniu odwoławczym znaleźć winny zastosowanie przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zważywszy, że brak jest organu wyższego stopnia nad Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców skarżący, przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, zobowiązany był wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże skarżący tego nie uczynił. Nie sposób bowiem uznać, by jego "wniosek" z dnia 12 lipca 2017 r., w którym zwrócono się z prośbą o rozpatrzenie sprawy w trybie przyspieszonym ze względu na sytuację rodzinną i życiową skarżącego, stanowił wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skoro wniosek ten nie został podpisany. Przedmiotowy wniosek pozbawiony jest też kategorycznego charakteru żądania usunięcia naruszenia prawa spowodowanego bezczynnością organu w załatwieniu sprawy i jedynie sprowadza się do prośby przyspieszenia jej rozpatrzenia. Z uwagi więc na niewyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, Sąd odrzucił skargę na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.