IV SAB/Wa 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku - oddala skargę - W dniu 28 czerwca 2012 r. B. K. (dalej zwany jako: skarżący) złożył do Wojewody [...] wniosek na urzędowym formularzu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133; zwana dalej jako: ustawa o zalegalizowaniu pobytu). Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie z Ambasady W. w Polsce z dnia [...] czerwca 2012 r. potwierdzające złożenie dokumentów o wydanie nowego paszportu. Pismem z dnia 18 lipca 2012 r. Wojewoda [...] wezwał wnioskodawcę, w trybie art. 64 § 2 Kpa do uzupełnienia, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku tj. przedłożenia oryginału ważnego dokumentu podróży. Ponadto w ww. piśmie wskazano, iż zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.) w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. W takim przypadku cudzoziemiec obowiązany jest przedstawić dokumenty potwierdzające niemożność uzyskania dokumentu podróży. Skarżący został ponadto wezwany do złożenia podpisu na str. 7 przedmiotowego wniosku oraz uzupełniania wniosku w części C formularza. Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 lipca 2012 r. W dniu 1 sierpnia 2012 r., działający w imieniu skarżącego adw. D.W., załączył do akt sprawy zaświadczenie z Ambasady W. w Polsce, stwierdzające, że placówka przyjęła od skarżącego wniosek o wydanie paszportu wraz ze stosownymi dokumentami. Pełnomocnik wniósł jednocześnie o uzupełnienie wniosku skarżącego w części C formularza, poprzez wpisanie w punktach dotyczących daty wydania dokumentu podróży: "2012", a w punktach dotyczących organu wydania: "Ambasady W. w Polsce" oraz liczby wpisanych osób: "0". Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], Wojewoda [...] pozostawił wniosek o udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie przez stronę w wyznaczonym terminie jego braków formalnych tj. nieprzedłożenie oryginału ważnego dokumentu podróży, a w przypadku jego braku innego dokumentu potwierdzającego tożsamość strony wraz z dokumentami potwierdzającymi niemożność uzyskania dokumentu podróży, nieskorygowanie wniosku w części C formularza oraz niezłożenie podpisu pod wnioskiem w obecności urzędnika. W dniu 19 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę [...] , w terminie określonym w art. 35 § 2 Kpa, wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie cudzoziemcowi na czas oznaczony. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ bezpodstawnie nie uznał zaświadczenia z placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia jako innego dokumentu potwierdzającego tożsamość skarżącego. Dodał jednocześnie, że obecnie cudzoziemiec posiada wymagany dokument podróży. Do zażalenia dołączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentu podróży skarżącego, wydanego w dniu 9 sierpnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na podstawie art. 37 § 1 Kpa, uznał zażalenie za nieuzasadnione. Pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. B. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie ustawy o zalegalizowaniu pobytu. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego, wnosząc o zobowiązanie Wojewody [...] do rozpoznania przedmiotowego wniosku wskazał, że skarżący nie miał możliwości dołączenia dokumentu podróży w dniu składania przedmiotowego wniosku. Pełnomocnik podkreślił, że do wniosku skarżącego zostało dołączone zaświadczenie z Ambasady W. w Polsce z dnia 26 czerwca 2012 r., które to zaświadczenie zawierało dane skarżącego, tj. datę oraz miejsce jego urodzenia. W ocenie pełnomocnika, dokument ten należało zatem potraktować jako inny dokument tożsamości, umożliwiający identyfikację skarżącego. Dodatkowo zwrócono uwagę, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. skarżący otrzymał paszport, który następnie przedłożył dla celów postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy za nieuprawnione zdaniem pełnomocnika skarżącego należy zatem uznać stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazujące na lekceważenie przez skarżącego przepisów prawa. W ocenie pełnomocnika, skarżący skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach i przedłożył inny dokument tożsamości. Ponadto, jako bezzasadne, pełnomocnik strony uznał wezwanie skarżącego do złożenia podpisu pod wnioskiem w obecności urzędnika, bowiem w jego ocenie ani ustawa o zalegalizowaniu pobytu, ani ustawa o cudzoziemcach nie przewiduje takiego obowiązku. Stwierdził, że podpis na stronie 7 wniosku jest nakreślony odręcznie, nie jest to ani kserokopia ani fotokopia. Na zakończenie pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykładnia przepisów ustawy o cudzoziemcach powinna być dokonywana przy uwzględnieniu celu jaki przyświecał uchwaleniu ustawy o zalegalizowaniu pobytu, którym było zalegalizowanie pobytu jak największej liczbie cudzoziemców nielegalnie przebywających w Polsce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności oraz pisemnych interpretacji przepisów praw. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w Kodeksie postępowania administracyjnego (lub w akcie szczególnym) terminie, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Również w każdym przypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania, osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania, przysługuje na zasadach ogólnych skarga na bezczynność organu (uchwała w składzie siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000r. sygn. akt III ZP 11/00). W takiej sytuacji Sąd - rozpoznając skargę na bezczynność organu - dokonuje kontroli zgodności z prawem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania, tj. bada, czy działanie organu było w odnośnym zakresie uzasadnione i dopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji lub postanowienia w postępowaniu administracyjnym, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 kpa. W niniejszej sprawie skarżący złożył stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia, co oznacza, że wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Z tego też względu skarga B. K. jako skutecznie wniesiona mogła podlegać merytorycznej ocenie Sądu. Rozpoznając przedmiotową skargę Sąd doszedł jednak do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem Wojewoda [...] nie pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu istniały w niniejszej sprawie podstawy do pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż skarżący składając w dniu 28 czerwca 2012 r. do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133; zwanej dalej jako: ustawa o zalegalizowaniu pobytu), nie dołączył do formularza wniosku ważnego dokumentu podróży. Do przedmiotowego wniosku skarżący zamiast dokumentu podróży dołączył zaświadczenie z Ambasady W. w Polsce z dnia 26 czerwca 2012 r. potwierdzające złożenie dokumentów o wydanie nowego paszportu. W ocenie skarżącego dołączone do wniosku zaświadczenie stanowiło wystarczający dokument potwierdzający jego tożsamość. Bezpodstawne było tym samym wzywanie go do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a ostatecznie pozostawianie tego wniosku bez rozpoznania z powodu jego nieuzupełnienia. W ocenie Sądu ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Należy uznać, iż uprawnione było działanie organu, polegające na wezwaniu skarżącego, na podstawie art. 64 § 2 Kpa, do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP poprzez m.in. przedłożenie ważnego dokumentu podróży. Zobowiązywały go do tego przepisy art. 60 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach w zw. z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu. Przypomnieć należy, że to właśnie w trybie tej ustawy wniosek został złożony. Ustawa obowiązuje od 1 stycznia 2012 r. i zgodnie z art. 3 ust.1 cyt. ustawy, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1 udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustaw. Ponieważ wniosek został złożony 28 czerwca 2012 r. to winien być rozpoznany w trybie i na zasadach tej ustawy. Przepis art. 2 ust.1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu odsyła m.in. do przepisów art. 60 ust. 1 i 3-5 ustawy o cudzoziemcach. Przepis art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na wniosek cudzoziemca. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera: 1) dane cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia; 2) miejsce zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3) imię, nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo i miejsce zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa; 4) informacje o: a) podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat, b) poprzednich pobytach w Rzeczypospolitej Polskiej; 5) wskazanie środków utrzymania. 4a. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony składa się na formularzu. 5. Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku: 1) fotografie osób objętych wnioskiem; 2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jak stanowi zatem art. 60 ust. 5 cyt. ustawy, cudzoziemiec oprócz uzasadnienia wniosku zobowiązany jest do przedstawienia m.in. ważnego dokumentu podróży. Należy jednocześnie podkreślić, iż okazanie ważnego dokumentu podróży przez cudzoziemca przy złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stanowi wymóg formalny, bez spełnienia którego niemożliwe jest skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego zainicjowanego tym wnioskiem. Ust. 6 cyt. art. 60 ustawy o cudzoziemcach stanowi natomiast, że w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. Jakkolwiek ustawa o cudzoziemcach dopuszcza możliwość alternatywnego sposobu wywiązania się z obowiązku uzupełnienia braków formalnych podania w zakresie urzędowego zweryfikowania tożsamości wnioskodawcy, uzależnia ona jednak zastosowanie tego przepisu od wykazania, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek. Oceniając czy w konkretnym przypadku zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, gdy uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe organ administracji publicznej winien mieć na uwadze, czy cudzoziemiec ma obiektywnie możliwość uzyskania dokumentu podróży, na co wskazuje wykładnia gramatyczna pojęcia: "nie miał możliwości". Taka sytuacja może mieć miejsce np.: w przypadku zawieszenia funkcjonowania placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia cudzoziemca, niemożności potwierdzenia jego obywatelstwa, szykan władz kraju pochodzenia bezpodstawnie odmawiających wydania dokumentu podróży, itp. Badając, czy w konkretnym przypadku możliwe jest uzyskanie przez cudzoziemca dokumentu podróży zasadne jest również posiłkowanie się poglądami wyrażonymi w publikacji – "Prawo o cudzoziemcach" pod redakcją Jacka Chlebnego (wydawnictwo C.H. BECK. Warszawa 2006, str. 173) dotyczącymi co prawda wykładni art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ale aktualnymi także przy interpretacji pojęcia "nie ma możliwości jego uzyskania" zawartego w art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem autora komentarza niemożność, o której mowa w art. 73 ust. 1 musi mieć charakter trwały i niezależny od cudzoziemca, na którym ciąży ciężar wykazania, iż sytuacja taka ma miejsce. Wprawdzie art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach został już po wydaniu ww. publikacji znowelizowany, ale uwagi dotyczące tej kwestii zachowują swoją aktualność. W ocenie Sądu, w analizowanej sprawie nie było podstaw, aby zastosować w stosunku do skarżącego regulację zawartą w art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach, umożliwiającą uzupełnienie braków formalnych wniosku, poprzez przedłożenie do akt sprawy innego dokumentu potwierdzającego tożsamość skarżącego. W przypadku wnioskodawcy uzyskanie dokumentu podróży w placówce dyplomatycznej [...] W. w W. nie było bowiem niemożliwe i nie było zależne od spełnienia innych warunków (np. odbycia służby wojskowej w kraju pochodzenia). Należy podkreślić, iż wnioski o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w trybie przepisów ustawy o zalegalizowaniu pobytu, można było skutecznie składać w terminie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 2 lipca 2012 r. Skarżący pomimo deklarowanego pobytu na terytorium Polski od 2007 r. złożył w Ambasadzie W. w Polsce dokument niezbędny do wydania paszportu dopiero w dniu 26 czerwca 2012 r., a zatem dwa dni przed złożeniem przedmiotowego wniosku. Mając na uwadze, iż skarżący miał realną możliwość wystąpienia do Ambasady W. o wydanie paszportu dużo wcześniej niż dwa dni przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony należy uznać, iż w stosunku do skarżącego brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach, umożliwiającego przedłożenie innego dokumentu potwierdzającego tożsamość skarżącego. Należy wyraźnie podkreślić, iż art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach nie może mieć zastosowania w sytuacji, w której wnioskodawca miał możliwość uzyskania ważnego dokumentu podróży, jednak przez swoje zaniedbanie nie skorzystał z tego prawa. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący nie miał obiektywnych możliwości uzyskania nowego dokumentu podróży, a tym samym uprawnione było uzupełnienie przez niego wniosku poprzez nadesłanie innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżącego nie było możliwe, gdyż zawierał on braki formalne, które winny być usunięte w trybie art. 64 § 2 Kpa. Zgodnie bowiem z 64 § 2 Kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jeżeli zaś braki co do wymagań formalnych nie zostały usunięte, to powoduje to pozostawienie żądania bez rozpoznania i bezskuteczność podania. Powyższe oznacza, że wniesione podanie, którego braki formalne nie zostały usunięte, nie wywołuje skutku prawnego wszczęcia postępowania, zatem postępowanie w jego przedmiocie nie jest prowadzone. Dodatkowo należy podkreślić, iż wniosek pozostawia się bez rozpoznania nie tylko wówczas, gdy braki nie zostaną uzupełnione, ale i wtedy gdy uzupełnienie ich nastąpiło, jednak z uchybieniem zakreślonego przez organ terminu lub niezgodnie z wymaganiami organu. W toku rozpoznawania wniosku skarżącego Wojewoda [...] prawidłowo pismem z dnia 18 lipca 2012 r. wezwał wnioskodawcę, w trybie art. 64 § 2 Kpa, do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku poprzez m.in. przedłożenie ważnego dokumentu podróży. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wezwanie do uzupełnienia wniosku o ww. brak formalny zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 lipca 2012 r. Termin do uzupełnienia braków wniosku upływał zatem bezskutecznie w dniu 30 lipca 2013 r. Pomimo upływu zakreślonego przez organ terminu skarżący, ani jego pełnomocnik, nie uzupełnili braków formalnych przedmiotowego wniosku. Za wypełnienie wezwania organu z dnia 18 lipca 2012 r. nie może natomiast zostać uznana czynność pełnomocnika skarżącego, polegająca na dołączeniu do akt sprawy w dniu 1 sierpnia 2012 r. zaświadczenia z Ambasady W. w Polsce potwierdzającego przyjęcie od skarżącego wniosku o wydanie paszportu. Należy mieć bowiem na uwadze, że dokument podróży powinien zostać okazany przy złożeniu wniosku, ewentualnie w terminie zakreślonym przez organ do uzupełnienia braków formalnych wniosku w tym zakresie. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącego, że do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku wystarczające było owo zaświadczenie, bowiem na jego podstawie organ mógł dokonać identyfikacji skarżącego. Należy podkreślić, że zaświadczenie z placówki dyplomatycznej, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego nie mogło zostać uznane przez organ rozpatrujący sprawę, gdyż dane wskazane w zaświadczeniu powinny zostać zweryfikowane przez tę placówkę, a fakt ten nastąpił dopiero przy wydaniu skarżącemu paszportu, tj. w dniu [...] sierpnia 2012 r. Mając zatem na uwadze, że zalegalizowanie pobytu skarżącego na terytorium Polski było uzależnione m.in. od dołączenia do wniosku ważnego dokumentu podróży, natomiast skarżący w dniu składania wniosku, ani w terminie wyznaczonym przez organ nie przedstawił takowego, Wojewoda [...] zasadnie i zgodnie z obowiązującym prawem pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Z uwagi na powyższe, bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje zarzut pełnomocnika skarżącego dotyczący zasadności wezwania skarżącego dodatkowo do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego podpisanie w obecności pracownika Urzędu. Należy także wyjaśnić, że wobec nieuzupełnienia braku formalnego wniosku w postaci przedłożenia ważnego dokumentu podróży, wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa proceduralnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl). Z uwagi na powyższy stan faktyczny Sąd uznał, że Wojewoda [...] nie był uprawniony do rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie, wobec nieuzupełnienia braku formalnego wniosku w ustawowym terminie, nie było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego i podjęcie stosownego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. W ocenie Sądu, w świetle ww. przepisów oraz wskazanych faktów, należało stwierdzić, iż Wojewoda [...] nie pozostaje w bezczynności w niniejszej sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.