IV SAB/Wa 30/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Szymańska, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Protokolant Maciej Zajda, po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Starosty Powiatu S. w przedmiocie : rozpoznania wniosku o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a odrzucić skargę T. K. w dniu 28 września 2004r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę ma bezczynność Starosty S., podnosząc m.in., że bezczynność organu uniemożliwia uregulowanie stanu prawnego gruntu nabytego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w P. ( sygn. akt. [...]) z dnia [...] stycznia 2004r. Skarżący w piśmie z dnia 30 maja 2005r. oświadczył, że wniesienie skargi nie było poprzedzone złożeniem zażalenia do organu nadrzędnego - Wojewódzkiego Inspektora Geodezji i Kartografii. W odpowiedzi na skargę, sporządzonej w dniu 4 listopada 2004r., Starosta S. podniósł, że w dniu 8 marca 2004r. wpłynął wniosek T. K. o dokonanie w ewidencji gruntów wpisu polegającego na ujawnieniu jego jako właściciela w 1/3 części gospodarstwa rolnego, położonego we wsi C. nr [...] pow. S. o pow. 1,7961 ha. Wnioskodawca pismami z dnia 16 marca i 30 lipca 2004r. został powiadomiony o obowiązku dostarczenia niezbędnych dokumentów geodezyjnych, kartograficznych i innych umożliwiających dokonanie w/w zmian, gdyż w prowadzonej aktualnie ewidencji gruntów obręb C. brak jest identyfikacji działki oznaczonej nr [...] opisanej w akcie notarialnym Not.[...] z dnia [...] lutego 1948r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do zasady określonej w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( § 2 art.52). Kodeks postępowania administracyjnego w art. 35 § 1 do § 3 określa terminy załatwiania spraw administracyjnych. Na niezałatwienie sprawy w terminie zakreślonym ww. przepisem stronie zgodnie z postanowieniami art. 37 § 1 kpa służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ , do którego zażalenie wpłynęło, jeśli uzna za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości ( § 2 art. 37). Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności w trybie administracyjnym zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie omawianego art. 37 kpa, a organ ten nie zareagował na to wystąpienie, bądź też organ pierwszej instancji zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, terminu tego nie dochował, wówczas stronie będzie przysługiwała skarga do Sądu Administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do załatwienia sprawy. Zatem wniesienie skargi do WSA na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym jest mowa w tym przepisie, stanowi środek zaskarżenia przewidziany w art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca tego trybu nie wyczerpała, co przyznała w piśmie procesowym z dnia 30 maja 2005r. Niespełnienie przez skarżącego – T. K. warunku wskazanego w 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawia, że skargę należało uznać za niedopuszczalną i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy odrzucić.