IV SAB/Wa 30/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. S. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie zapłaty odszkodowania postanawia: - odrzucić skargę. S. S.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta O. w sprawie zapłaty odszkodowania za szkodę w pojeździe spowodowaną niewłaściwym stanem technicznym drogi. Skarżący wskazał, że w dniu 28 marca 2011 r. złożył do Prezydenta Miasta O. wniosek o zwrot kosztów zakupu nowej felgi w związku ze zdarzeniem, które miało miejsce w dniu 22 marca 2011 r. Jadąc samochodem najechał on na wystającą z krawężnika skrzynkę hydrantu sieci wodociągowej uszkadzając aluminiową felgę. Urząd Miasta O. nie podjął czynności zmierzających do rozpoznania przedmiotowego wniosku i wypłaty należnego odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w przedmiotowej sprawie brak jest drogi sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W przypadku skargi na bezczynność organu, wskazanej w pkt 8, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał ustawowy obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyżej przytoczonych przepisów lub przepisów szczególnych zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy sprawa, w której skarżący zarzuca bezczynność podlega załatwieniu w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., gdyż tylko bezczynność w takiej sprawie podlega kontroli sądu administracyjnego. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Z treści skargi wynika, że S. S. domaga się by Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta O. do rozpoznania jego wniosku z dnia 28 marca 2011 r., w którym skarżący zwrócił się o zapłatę odszkodowania z tytułu uszkodzenia felgi samochodowej, spowodowanego złym stanem technicznym drogi. Skarżący wnosił o zapłatę odszkodowania w trybie art. 415 K.c. Należy mieć na uwadze, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku o odszkodowanie zastosowanie będzie miał tryb dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym. Roszczenie, o którym mowa w art. 415 K.c. ma charakter cywilnoprawny, zaś stosowanie do art. 2 § 1 K.p.c. do rozpoznania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych oraz Sądu Najwyższego. Należy zatem uznać, że zawarte w piśmie skarżącego żądanie wszczęcia postępowania zgodnie z procedurą administracyjną nie mieści się w zakresie właściwości organów administracji publicznej, w tym Prezydenta Miasta O. Skoro zatem z przepisów prawa nie wynika aby na organie administracji publicznej ciążył obowiązek rozpoznania wniosku o odszkodowanie za poniesienie szkody spowodowanej niewłaściwym stanem technicznym drogi publicznej nie można mówić o bezczynności organu w tym zakresie. Zgodnie z art. 149 ustawy P.p.s.a. istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej Sąd nie ma takiej możliwości, skoro wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania na podstawie art. 415 K.c. nie należy do właściwości organów administracji publicznej. W świetle tego należy uznać, że skarga na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 marca 2011 r. jest niedopuszczalna. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.