IV SAB/Wa 304/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi A. R. i S. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. umarza postępowanie, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz A. R. i S. R. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] maja 2015r. A. R. oraz S. R. działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta [...]. W skardze podniesiono, że w 2003r. skarżący zwrócili się do Prezydenta [...] z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania z nieruchomość zajętą pod drogi publiczne, ulicę [...] i ulicę [...]. W skardze podniesiono, że pomimo upływu wielu lat sprawa odszkodowania nie została załatwiona. W 2012r. przeprowadzono rozprawę administracyjną podczas której strony zaakceptowały wartość nieruchomości określoną w operacie szacunkowym. Od tego czasu strony były informowane o nowych terminach zakończenia sprawy. W tym stanie rzeczy pełnomocnik skarżących złożył zażalenie do Wojewody [...] w związku z bezczynnością organu i przewlekłym prowadzeniem postępowania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dwumiesięczny termin na załatwienie sprawy. Akta sprawy zostały przekazane do Prezydenta [...] jednak pomimo upływu wyznaczonego przez Wojewodę dwumiesięcznego terminu sprawa nie została załatwiona. Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania stosownej decyzji w sprawie. Stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W skardze wniesiono także o zobowiązanie Prezydenta [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika odpowiedzialnego za przewlekłość postępowania. Skarżący wnieśli także o zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły i w przewidzianym przez prawo terminie nie wydał stosownej decyzji kończącej postępowanie. Zdaniem skarżących zwłoka organu nie znajdowała żadnego usprawiedliwienia. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując, że sprawa była skomplikowana i w jej toku podejmowano szereg czynności. Wskazano też, że do Prezydenta [...] wpłynęła ogromna liczba spraw dotyczących ustalenia odszkodowania za nieruchomości. Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2015r. Prezydent [...] poinformował Sąd, że sprawa z wniosku skarżących w przedmiocie odszkodowania została załatwiona decyzją organu z dnia [...] lipca 2015 roku. Pismem z dnia [...] września 2015r. pełnomocnik skarżących wniósł o umorzenie postępowania. W piśmie tym potwierdził, że istotnie sprawa z wniosku skarżących w przedmiocie odszkodowania została załatwiona decyzją organu z dnia [...] lipca 2015 roku. Z tego względu pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania w przedmiocie bezczynności organu. W toku rozprawy przed Sądem pełnomocnik skarżących potwierdził, że decyzja została wydana zaś odszkodowanie wypłacono skarżącym. Pełnomocnik podkreślił, że czyni to bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie bezczynności jednak możliwe jest stwierdzenie rażącej przewlekłości postępowania. Pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wcześniejszym wyczerpaniu środków prawnych mających skłonić Prezydenta [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezczynności organu i przewlekłym prowadzeniu postępowania. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Prezydent [...] nie wydał w ustawowym terminie decyzji odnośnie odszkodowania za nieruchomość skarżących. Skargę na bezczynność wniosły strony tego postępowania zasadnie wskazując, że organ pozostawał w bezczynności. Zgodnie z treścią art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność wyłącza możliwość jej uwzględnienia. W takiej sytuacji postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie bezczynności staje się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015r. sprawa z wniosku skarżących w przedmiocie odszkodowania została załatwiona. Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na bezczynność nawet wówczas, gdyby skarżący nie zgadzali się z treścią wydanej decyzji. Skoro decyzja organu została wydana przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna, Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało w niniejszej sprawie umorzyć postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, albowiem wobec wydania już tego aktu, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Sąd rozpoznając niniejszą skargę uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność organu administracji nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa - bowiem organ podejmował w sprawie różne czynności wymagane przepisami procedury administracyjnej. M.in. organ powołał w sprawie biegłego od szacowania wartości nieruchomości, przeprowadził rozprawę administracyjną wysyłał do stron pisma informujące o przesunięciu terminu załatwienia sprawy. W tej sytuacji oceniając stopień naruszenia prawa w świetle art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie odnosząc się do wniosku skargi odnośnie spowodowania ukarania dyscyplinarnego pracownika organu odpowiedzialnego za przekroczenie terminu załatwienia sprawy należy podkreślić, że nie jest rolą sądów administracyjnych karanie, czy też ocenianie pracowników organów administracji. Sąd uznał, że w sprawie niniejszej konieczne jest zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.