IV SAB/Wa 31/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. Z. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia: odrzucić skargę Skarżący A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazując, iż organ ten nie rozpoznał jego skargi z dnia 19 sierpnia 2010 r. - złożonej na podstawie art. 227, 229 i 230 K.p.a. - na "decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie zatwierdzenia uchwały Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych z dnia [...] sierpnia 2008 r. o przyjęciu Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowego budowy drogi ekspresowej [...]". W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi. Organ szczegółowo przedstawił ciąg podejmowanych czynności będących odpowiedzią na skargę skarżącego z 19 sierpnia 2010 r. Wskazał, iż organy (Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, Minister Infrastruktury oraz następnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) wielokrotnie udzielały wyjaśnień w sprawie podnoszonej przez A. Z. w piśmie z 19 sierpnia 2010 r. Sąd zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się również, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Zauważyć zatem należy, iż nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlegać będzie rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi A. Z. do Sądu administracyjnego jest w istocie postępowanie skargowe uregulowane działem VIII K.p.a. zatytułowanym "Skargi i wnioski" (art. 221 K.p.a. i następne), zainicjowane skargą skarżącego z 19 sierpnia 2010 r. skierowaną do organu administracji publicznej. Tymczasem w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd o braku dopuszczalności skargi w sprawach skarg i wniosków. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 4 marca 2010 r., I OSK 310/10, czy postanowienie NSA z 21 grudnia 2010 r., II OSK 2389/10). W przypadku zatem wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Wobec powyższego uznać należało, że skarga A. Z. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Jednocześnie wyjaśnić należy skarżącemu, iż organy (bo nie tylko Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) już wielokrotnie udzielały A. Z. odpowiedzi na żądania podniesione po raz pierwszy w piśmie z 19 sierpnia 2010 r. wyjaśniając specyfikę i zasady prowadzenia procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy drogi publicznej. Brak akceptacji ze strony skarżącego, co do sposobu załatwienia sprawy w postępowaniu skargowym, nie może być - w niniejszej sprawie - utożsamiane z bezczynnością organu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.