IV SAB/Wa 31/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na sposób załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę. M. P. w piśmie z dnia 17 grudnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności Ministra Finansów w związku z nierozpatrzeniem w terminie przewidzianym w K.p.a. oraz niepowiadomieniem o przedłużeniu załatwienia sprawy i niewydaniem decyzji w sprawie wniesionej przez niego zażaleniem z dnia 11 listopada 2013 r. na sposób załatwienia sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.; 2. sądowe nakazanie Ministrowi Finansów wydania decyzji w sprawie opisanej w zażaleniu z dnia 11 listopada 2013 r. lub sądowe przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia właściwemu organowi; 3. rzetelne rozpoznania sprawy na zasadach DOBREGO PAŃSTWA. W piśmie z dnia 20 grudnia 2013 r. M. P. uzupełnił skargę z dnia 17 grudnia 2013 r. Skarżący podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych został sformułowany pogląd, że rozstrzyganie takich spraw uznano za dopuszczalne. Ponadto stwierdzono, że należy dążyć do tego, aby rozpatrywaniem spraw zgłaszanych w skargach i wnioskach zajmowały się organy właściwe, posiadające kompetencje do zajęcia się problemami zgłaszanymi przez obywateli. Skarżący odwołał się w powyższym zakresie do komentarza do działu VIII K.p.a. "Skargi i wnioski" (LexPolonica 8036473). Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika ze skargi M. P. z dnia 17 grudnia 2013 r., uzupełnionej pismem z dnia 20 grudnia 2013 r., kwestionuje on bezczynność Ministra Finansów w zakresie rozpatrzenia "zażalenia" z dnia 11 listopada 2013 r. na sposób rozpatrzenia sprawy przez Dyrektora Izby Celnej w W. Skarżący domaga się zobowiązania Ministra do wydania decyzji administracyjnej w sprawie opisanej w "zażaleniu". W istocie oczekuje zatem wydania przez Sąd orzeczenia zobowiązującego organ administracji do rozstrzygnięcia we wskazanej formie prawnej (władczego i jednostronnego aktu) sprawy załatwianej w trybie działu VIII K.p.a. (Skargi i wnioski). Co więcej, usiłuje wywodzić, że wedle orzecznictwa sądowoadministracyjnego sprawy dotyczące skarg i wniosków, podlegają załatwieniu w formie decyzji administracyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest tymczasem pogląd, który podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa, w szczególności nie następują zaś w prawnej formie decyzji administracyjnej. Stąd czynności te nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w obecnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. Niepublikowane i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. Niepublikowane; dostępne: www.nsa.gov.pl). Zatem, ponieważ "zażalenie" skarżącego na sposób rozpatrzenia sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie podlega rozpatrzeniu w żadnej z form, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, a kognicja sądu administracyjnego nie jest tu przewidziana także mocą przepisów szczególnych, skarga na bezczynność podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.