IV SAB/Wa 314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku W. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz W. W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 lipca 2016 r. W. W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej również: Ministra") w sprawie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Skarżąca wniosła o: - zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do wydania decyzji w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; - stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1978 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] czerwca 1978 r. [...]. Wniosek ten został skierowany do Wojewody [...], który zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. poinformował o przekazaniu wniosku do rozpatrzenia Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju. Decyzja Ministra w pierwszej instancji została wydana dopiero [...] lutego 2016r. na skutek wniesionej skargi na bezczynność organu. Skarżąca w dniu 15 marca 2016 r. zwróciła się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uwagi na ponowną bezczynność Ministra, skarżąca pismem z dnia 11 maja 2016 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Minister przesłał zawiadomienie (pismo z dnia 19 maja 2016 r.), że w sprawie został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, bez wskazania terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Art. 35 § 1 i 3 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa była uzasadniona. Nie ulega wątpliwości, że organ nie rozpoznał złożonego przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej w pierwszej instancji w ustawowym terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., nie wskazując przy tym skarżącej przyczyn tej zwłoki. Wniosek skarżącej z dnia 15 marca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do organu w dniu 22 marca 2016 r. Zatem organ powinien był rozpoznać ten środek zaskarżenia do 22 kwietnia 2016 r. Jak wynika z akt administracyjnych organ nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy (art. 36 k.p.a.), wystosował jedynie pismo z dnia 19 maja 2016r., w którym poinformował o wpłynięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o możliwości składania dodatkowych wyjaśnień oraz o obowiązku zawiadomienia organu o każdej zmianie adresu. Faktem jest natomiast, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. Minister wydał decyzję rozstrzygającą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc po wniesieniu skargi na bezczynność do WSA w Warszawie, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym bezczynność będąca przedmiotem skargi przestała istnieć, gdyż po wniesieniu skargi organ załatwił sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W konsekwencji powyższego postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie wyznaczenia organowi terminu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (pkt 1 wyroku ). Wydanie jednak przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie nie powoduje, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się zbędne w całości. Art. 149 § 1b) p.p.s.a. stanowi bowiem, że oprócz czynności stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności konieczne jest także stwierdzenie czy owa stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto jak stanowi z kolei art. 149 § 2 p.p.s.a Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku bezprzedmiotowości nałożenia na organ zobowiązania do dokonania czynności z uwagi na jej wykonanie, Sąd winien rozstrzygnąć pozostałe kwestie, w szczególności, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie nie zostały złożone wnioski o wymierzenie grzywny, jak również o przyznanie sumy pieniężnej, a Sąd nie uznał za celowe rozstrzyganie tych kwestii z urzędu. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że bezczynność Ministra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał na uwadze, że co prawda organ pozostawał w zwłoce w rozpoznaniu odwołania (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do organu 22 marca 2016 r. i powinien go rozpoznać w ciągu miesiąca), jednakże po wniesieniu skargi w dniu 20 lipca 2016 r., Minister wydał decyzję w dniu [...] sierpnia 2016 r. W ocenie Sadu rozpatrywana sprawa – w przedmiocie oceny zasadności przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej – należy do dość skomplikowanych, co oznacza, że rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z niemalże czteromiesięcznym opóźnieniem należy uznać za naruszenie prawa, ale bez cech naruszenia rażącego. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt 2 i 3 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania (pkt 4 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania w łącznej kwocie 597 zł składają się uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł [art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r, poz. 1800)] i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.