IV SAB/Wa 32/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę. W dniu 8 lutego 2013 r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2012 r. o wyłączenie Wójta Gminy T. oraz S. W. (dyrektora generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego) i M. S. (zastępcy dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców [...] Urzędu Wojewódzkiego) od udziału w sprawie zameldowania J. P. i jego rodziny pod adresem [...] (obecnie [...]). W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w dniu 6 lutego 2012 r. wniosek skarżącego został przekazany zgodnie z właściwością w części do Wójta Gminy T., a w części do Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. W przypadku skargi na bezczynność organu, a z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny - stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - został ograniczony do kontroli, czy organ jest bezczynny w wydaniu: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia mającego być wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3) postanowienia mającego być wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określonych w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Ponadto, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. należało zatem ustalić, czy zarzut bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych należy do przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. oraz czy przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę w tego typu sprawie. W ocenie Sądu skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2012 r. o wyłączenie Wójta Gminy T. oraz S. W. (dyrektora generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego) i M. S. (zastępcy dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców [...] Urzędu Wojewódzkiego) od udziału w sprawie zameldowania J. P. i jego rodziny pod adresem [...] (obecnie [...]), nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ nie należy do przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a przepisy ustaw szczególnych nie przewidują sądowej kontroli w tego typu sprawie. Skarżący złożył wniosek o wyłączenie organu administracji publicznej (Wójta Gminy T.) oraz wniosek o wyłączenie pracownika organu administracji publicznej (S. W. - dyrektora generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego i M. S. - zastępcy dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców [...] Urzędu Wojewódzkiego). Zgodnie z art. 25 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", organ administracji publicznej "podlega wyłączeniu" od załatwienia sprawy (...). Sformułowanie to wskazuje, że po to, aby organ został wyłączony od załatwienia sprawy nie jest konieczne wydanie jakiegokolwiek aktu ani czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., lecz następuje ono z mocy samego prawa. Skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w rozpatrzeniu wniosku o wyłączenie organu administracji publicznej jest więc niedopuszczalna. Jeżeli chodzi zaś o formę prawną wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, kwestię tę reguluje art. 24 § 1 K.p.a., zgodnie z którym pracownik ten "podlega wyłączeniu" (...). Na gruncie tej regulacji można bronić poglądu, że wyłączenie to następuje również (jak w przypadku wyłączenia organu administracji publicznej) z mocy samego prawa. W doktrynie pojawiają się także poglądy (np. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2006, str. 172-174), że wyłączenie pracownika organu administracji publicznej następuje w formie postanowienia wydanego przez jego przełożonego, na które nie służy zażalenie, bowiem K.p.a. nie stanowi, aby służyło (art. 141 § 1 K.p.a.). Niezależnie jednak od tego, czy wyłączenie pracownika organu administracji publicznej następuje z mocy samego prawa czy z mocy niezaskarżalnego postanowienia jego przełożonego, skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych jest niedopuszczalna. W szczególności należy zaznaczyć, że postanowienie o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej nie należy do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.) ani do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie ustala ani nie stwierdza żadnych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączenia pracownika organu administracji publicznej nie wynikają dla skarżącego żadne uprawnienia lub obowiązki). Przepisy ustaw szczególnych nie przewidują sądowej kontroli w tego typu sprawie (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Skoro Minster Spraw Wewnętrznych nie był obowiązany do wydania żadnego z aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., skarga na bezczynność w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2012 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a.