IV SAB/Wa 335/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego; 3. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W piśmie z 4 czerwca 2018 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w rozpatrzeniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla V. M.. W dniu 23 lipca 2018 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe pełnomocnika skarżącej, cofające skargę. W piśmie tym pełnomocnik wniósł ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Według twierdzeń pełnomocnika Spółce przysługuje zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ Wojewoda wydając [...] czerwca 2018 r. zezwolenie na pracę cudzoziemca uczynił to w ramach instytucji autokontroli wyrażonej w art. 54 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek cofający skargę niedopuszczalnym. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne. W tej sytuacji, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w pkt 1. sentencji, rozstrzygając w pkt 2. postanowienia o zwrocie wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy. Wobec umorzenia postępowania sądowego na skutek cofnięcia skargi, wniosek o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego nie mógł zostać uwzględniony, brak jest bowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy podstaw prawnych do skutecznego żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., który to przepis ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy umorzenie to nastąpiło z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy, tj. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, uwzględnił skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 54 § 3 wymienionej ustawy nie stanowił w niniejszej sprawie podstawy do orzekania w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, ponieważ skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zdecydowała się na cofnięcie skargi na podstawie art. 60 powołanej ustawy. Umorzenie postępowania sądowego nie nastąpiło więc z uwagi na art. 54 § 3 powyższej ustawy, ale na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Nie można przyjąć, by umorzenie postępowania na skutek oświadczenia pełnomocnika skarżącej o cofnięciu skargi było równoznaczne z umorzeniem postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 powołanej ustawy. Są to bowiem dwie odmienne podstawy umorzenia postępowania. Na skutek cofnięcia skargi sąd orzeka na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt p.p.s.a., zaś przepis art. 201 § 1 tej ustawy odnosi się do sytuacji umorzenia postępowania na podstawie art. 54 § 3 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy. Przy umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi, niezależnie od przyczyny która legła u podstaw takiej decyzji strony skarżącej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zwrotu kosztów postępowania, a jedynie zwrot wpisu od pisma cofniętego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, co też w pkt 2. sentencji postanowienia Sąd uczynił. Nie jest możliwe cofnięcie skargi, które wiąże się z umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy i skutkuje zastosowaniem przez sąd art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, i jednoczesne żądanie zasądzenia od organu na podstawie art. 201 § 1 omawianej ustawy zwrotu kosztów postępowania związanego z udziałem pełnomocnika. Zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z uwagi na podjętą przez skarżącą decyzję o cofnięciu skargi, Sąd zastosował ten przepis zwracając skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 100,-zł. Z powodu cofnięcia skargi, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie może domagać się zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy, albowiem w przypadku cofnięcia skargi sąd może badać jedynie przesłanki określone w art. 60 powołanej ustawy, tj. czy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, nie może natomiast dokonywać oceny czy w związku z decyzją wydaną po wniesieniu skargi na bezczynność, rzeczywiście doszło do uwzględnienia skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1028/14; z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I OZ 932/14; z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 96/17 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 234/18 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej Spółki, zezwolenie Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...] na pracę cudzoziemca nie zostało wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – bowiem organ w tej sprawie nie korzystał z uprawnień autokontrolnych – lecz wydane zostało po rozpatrzeniu wniosku skarżącej na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.). Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania), w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi, bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Wydanie zezwolenia na pracę nastąpiło po rozpatrzeniu wniosku skarżącej Spółki inicjującego postępowanie administracyjne. Dlatego w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zastosowania art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Sąd administracyjny również nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów w oparciu o zasady celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej. W art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 tej ustawy) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w przypadku cofnięcia skargi, dlatego Sąd nie uwzględnił wniosku w zakresie zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.