IV SAB/Wa 339/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu wniosku Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 10 marca 2017 r. o sprostowanie oczywistej omyłki w pkt 3 sentencji wyroku z 25 stycznia 2017 r. w sprawie ze skargi G. S. i E. W. na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z 25 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 339/16 Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi G. S. i E. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku, w punkcie 1 wyroku umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku z 3 sierpnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego do decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...]; w punkcie 2 wyroku stwierdził, że rozpoznając wskazany powyżej wniosek Minister Infrastruktury i Budownictwa prowadził postępowanie w sposób przewlekły, a w punkcie 3 wyroku stwierdził, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podstawę prawną wydanie takiego rozstrzygnięcia były: art. 161 § 1 pkt 3, art. 149 § 1 oraz art. 149 § 1a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Tymczasem w uzasadnieniu wyroku wskazano, że: - na stronie 5, akapit piąty "W ocenie Sądu, przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Faktem jest, że organ przez blisko jednego roku nie podjął żadnej czynności przy prowadzeniu kontrolowanego postępowania, ale trudno dopatrzyć się aby kierował się złą wolą. Sąd w składzie orzekającym stanął na stanowisku, że takie okoliczności jak reorganizacja pracy urzędu i braki kadrowe, nie stanowią usprawiedliwienia dla prowadzenia postępowania dłużej niż jest to konieczne. Wskazują jednak, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie było działaniem zawinionym czy celowym. Tym samym nie sposób przyjąć, aby w okolicznościach niniejszej sprawy, naruszenie przepisów postępowania w zakresie terminowego załatwienia wniosku z 5 sierpnia 2015 r. miało charakter kwalifikowany.", - na stronie 6, ostatni akapit, siódma linijka "przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa". W piśmie z 10 marca 2017 r. organ wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w punkcie 3 wyroku poprzez wskazanie, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 159 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 października 2012 r. II OSK 631/12, z 27 września 2009 r. I FSK 1208/10, wskazane orzeczenia i orzeczenie powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym nieprawidłowości wskazane w art. 156 p.p.s.a. muszą mieć charakter oczywisty, a więc gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 października 2012 r. I OZ 764/12). Istotne jest jednak to, że sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy (por. B. Dauter, pkt 5 Komentarz do art.156 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w punkcie 3 wyroku Sąd stwierdził, że przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z 3 sierpnia 2015 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Faktem jest, że w uzasadnieniu wyroku dwukrotnie Sąd sformułował twierdzenia przeciwne, tj. że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednakże w ocenie Sądu żądanie organ, zawarte we wniosku z 10 marca 2017 r. zmierza do zmiany wydanego wyroku, a nie naprawienia oczywistych omyłek i niedokładności. Wobec tego, że sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia, Sąd oddalił powyższy wniosek organu o sprostowanie punktu 3 wyroku. Kwestionowanie rozstrzygnięcia przyjętego przez sąd może nastąpić jedynie w drodze wniesienia odpowiedniego środka odwoławczego, a więc w niniejszej sprawie - skargi kasacyjnej. Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.