IV SAB/Wa 34/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 12.04.2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącemu S. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 15 grudnia 2017 r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomości wydzielone pod drogi, stanowiące działki nr ewid. [...] z obrębu [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz [...] i [...] z obrębu [...]. W dniu 3 kwietnia 2018 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 29 marca 2018 r. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Pełnomocnik wskazał, że Prezydent [...] zakończył przedmiotowe postępowanie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi określone w art. 60 p.p.s.a., zatem skarżący cofnął skargę skutecznie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.