IV SAB/Wa 360/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie działania organów władzy publicznej postanawia: odrzucić skargę. G. K. w piśmie z dnia 3 lipca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie działania organów władzy publicznej, innych niż Sejm i Senat. Skarżący przedstawił obszerną argumentację, która – jego zdaniem – ma świadczyć o nieprawidłowym (bez podstawy prawnej lub poza granicami prawa) funkcjonowaniu organów władzy publicznej. Zarzucił Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej bezczynność w podjęciu działań mających na celu zapobieganie bezprawnym działaniom. Stwierdził, że bezczynność Kancelarii uniemożliwia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej podejmowanie działań na podstawie art. 126 ust. 1 lub art. 126 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, pozbawiając tym samym Prezydenta możliwości wykonywania jego konstytucyjnych kompetencji. Skarżący zażądał także wymierzenia kary "dla przykładowych przepisów" ustaw: o podatkach i opłatach lokalnych, o podatku rolnym, o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ustanowiony przez Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jajko ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie jest organem administracji, a organem pomocniczym Prezydenta, działającym na podstawie nadanego przezeń statutu (art. 143 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Czynności podejmowane przez Kancelarię w ramach obsługi merytorycznej, organizacyjnej, prawnej i technicznej Prezydenta nie następują w żadnej z prawnych form działania, które podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W konsekwencji sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny ewentualnych zaniechań tego organu. Co za tym idzie skarga na bezczynność Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Korespondencji skarżącego można by przypisać co najwyżej charakter skarg wnoszonych w trybie przepisów działu VIII K.p.a.; skarg, których przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest jednakże prawidłowy pogląd, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.