IV SAB/Wa 363/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wydania decyzji postanawia: odrzucić skargę. W. S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, skarga została przekazana do Zakładu w dniu 28 lipca 2015 r. (stempel na kopercie k. 7 akt sądowych). Skarżący stwierdził, że Zakład uchyla się od wydania decyzji w sprawie zaległej emerytury. W odpowiedzi na skargę Zakład wniósł o jej odrzucenie i podniósł, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i zawisła przed sądem powszechnym. Sąd zważył, co następuje: Na podstawie art. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r., przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, należy stosować w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w wydaniu: decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 476 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego [(Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) dalej w skrócie: K.p.c.] są organami rentowymi. Zgodnie z art. 476 § 2 pkt 2 oraz § 3 K.p.c. przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się m. in. sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy we właściwym terminie decyzji dotyczących emerytur i rent. Sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi (art. 1 K.p.c.), a do ich rozpoznawania powołane są sądy powszechne (art. 2 § 1 K.p.c.). W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzucił Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych bezczynność w przedmiocie wydania decyzji w sprawie emerytury. W świetle przytoczonych regulacji prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.