IV SAB/Wa 370/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/WA 370/15 i uzasadnieniu w sprawie ze skargi M. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1. wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 370/15 zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku M. R. z dnia 5 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną ul. [...] i ul. [...], stanowiący działki: nr [...] z obrębu [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...] – w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. W uzasadnieniu powyższego wyroku zaś Sąd, podał, że "We wniosku z 5 grudnia 2005 r. M. R. (dalej: skarżąca) wystąpiła o wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną - ulicę [...] i ulicę [...] stanowiący działki: nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 1 647m2, nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 2 355m2, nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 2 289m2 uregulowanych w księdze wieczystej nr [...] (...)". W dniu 4 lutego 2016 r. wpłynął do akt sprawy wniosek profesjonalnego pełnomocnika skarżącej M. R. o sprostowanie z urzędu oczywistych omyłek w powyższym wyroku i jego uzasadnieniu w ten sposób, by w sentencji wyroku i w jego uzasadnieniu na stronie pierwszej w pierwszym akapicie zamiast numerów działek: - [...] powinno być [...] - [...] powinno być [...] - [...] powinno być [...] oraz powierzchnia działki zamiast 1647 m2 powinna być 1636 m2. W przedmiotowym wniosku pełnomocnik wskazał, że oczywistość omyłek wynika z powołanych – i w samej sentencji wyroku i w jego uzasadnieniu – dokumentów źródłowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek jest niezasadny i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd może zarówno z urzędu, jak i na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04 i z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II OSK 990/12 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Ponadto, mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała jednak którakolwiek z wymienionych w art. 156 § 1 powołanej ustawy przesłanek obligujących Sąd do sprostowania wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r. i jego uzasadnienia. Dlatego też brak jest podstaw prawnych do sprostowania wyroku i jego uzasadnienia, który nie zawiera błędów, o których mowa w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 4 lutego 2016 r. Stąd wniosek w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w sprawie nie zachodzą przesłanki sprostowania ani sentencji wyroku, ani jego uzasadnienia, albowiem nie zachodzi niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą Sądu a ich wyrażeniem na piśmie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010, s. 375, uw. 4; odpowiednio – na tle art. 350 kpc, zawierającego podobną normę prawną co art. 156 ppsa – K. Piasecki w: Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, W. Pr. 1989, t. 2, s. 564, uw. 2). W przedmiotowej sprawie, na stronie pierwszej w pierwszym akapicie uzasadnienia wyroku Sąd przedstawił stan sprawy wynikający z wniosku skarżącej z dnia 5 grudnia 2005 r. będącego przedmiotem bezczynności organu, a takie wskazanie Sądu nie może stanowić przedmiotu sprostowania. Nadto podnieść należy, że również skarżąca w treści swojej skargi z dnia 27 lipca 2015 r., którą zainicjowane zostało postępowanie zakończone powyższym wyrokiem, wskazała, że przedmiotem bezczynności organu jest wniosek z dnia 5 grudnia 2005 r. o odszkodowanie za grunty przeznaczone pod budowę drogi publicznej. Przechodząc zaś do treści tegoż wniosku wprost z niego wynika, że skarżąca wnosiła "o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania z tytułu pozbawienia prawa własności do działek: 1) [...] obręb [...] - 1647 m kw. 2) [...] obręb [...] - 2355 m kw. 3) [...] obręb [...] - 2289 m kw.". Z tej również przyczyny w sentencji wyroku Sąd zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 5 grudnia 2005 r. wymienił numery działek w nim podane, a takie wskazanie nie może być przedmiotem sprostowania. Wobec tego Sąd ani w sentencji wyroku, ani w jego uzasadnieniu nie zawarł niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, a tylko takie okoliczności mogą być przedmiotem sprostowania. Powołanie zatem w wyroku i jego uzasadnieniu numerów działek "[...], [...] i [...]" oraz w uzasadnieniu wyroku powierzchni działki " 1647 m2" jest zasadne i nie ma charakteru oczywistej omyłki pisarskiej wymagającej sprostowania. Z powyższych względów, w oparciu o art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.