IV SAB/Wa 372/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Borkowska WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do rozpoznania odwołania H. M. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; II. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dopuściło się bezczynności w prowadzeniu postępowania; III. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz H. M. sumę pieniężną w kwocie 300 (trzysta) złotych. IV SAB/Wa 372/17 U Z A S A D N I E N I E W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. M. zarzuciła bezczynność Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] (zwanemu dalej SKO) zarzucając, że nie realizuje ono kolejnego wyroku WSA z 14.01.2016 r., o sygn. IV SA/Wa 1201/15. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], którą Organ ten rozpoznał odwołanie Skarżącej od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Sprawa tej bezczynności zarzuconej SKO była już przedmiotem kontroli WSA, który odrzucił skargę H. M. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13.10.2017 r., sygn. akt II OSK 2232/17 nie podzielił jednakże tego stanowiska i uznał, że doszło do wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a., bowiem wbrew ocenie WSA, do SKO zostało uprzednio skierowane zażalenie, które do Organu wpłynęło 2 listopada 2016 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy nadmienić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach tej kontroli Sądy orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów tylko wówczas, gdy te zobowiązane są do wydania : 1. decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Rozpoznanie niniejszej sprawy mieści się więc w kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przystępując do meritum skargi, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że pojęcia bezczynności oraz przewlekłości winny być w ten sam sposób formułowane, interpretowane i rozumiane tak w Kodeksie postępowania administracyjnego (zwanym dalej k.p.a.), jak i w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W tym kontekście należy nadmienić, że ustawa z dnia 7.04.2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r, poz. 935), wprowadziła do k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2) definicje bezczynności oraz przewlekłości. Dotychczas, z uwagi na brak zdefiniowania tych pojęć, zarówno przedstawiciele doktryny, jak i judykatury prezentowali własne ich definicje. Skutkowało to niemożnością wyznaczenia precyzyjnej granicy pomiędzy dwoma z tych uchybień w załatwieniu spraw. Po wejściu w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. owej ustawy zmieniającej sytuacja uległa zasadniczej zmianie. Bezczynności można bowiem obecnie przypisać charakter formalny (sprawa nie została załatwiona w terminach ustawowych z uwzględnieniem art. 36 k.p.a.). Trzeba też nadmienić, że w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że art. 119 pkt 4 P.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu w myśl art. 120 P.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. Na wstępie stwierdzić należy, że jak wskazał NSA, przez Skarżącą dopełnione zostały wymogi formalne, pozwalające na skuteczne wniesienie skargi w tym przedmiocie. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wskazany wyrok WSA z 14.01.2016 r., o sygn. akt IV SA/Wa 1201/15 (prawomocny) został doręczony Organowi wraz z aktami administracyjnymi sprawy już 18 maja 2016 r. Następnie, w okresie od 19 maja do 3 listopada 2016 r. SKO nie podejmowało żadnych czynności w tej sprawie. Nie zostały bowiem w żaden sposób udokumentowane w jej aktach administracyjnych. Organ nie wystosował też do Skarżącej zawiadomienia, w trybie art. 36 k.p.a., informującego o przyczynach zwłoki i terminie załatwienia sprawy. Należy mieć też na względzie, że SKO w uchylonej przez WSA decyzji kasatoryjnej nie wskazywało na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, co też Sąd dostrzegł w wyroku z 14.01.2016 r. Sąd ten nadto zauważył, że już zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji merytorycznej. Należy zatem mieć na uwadze, że w myśl zaś art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (odpowiednio miesiąca od doręczenia prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami administracyjnymi sprawy, po uchyleniu uprzedniej decyzji organu odwoławczego). Nie można też przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność, co miało miejsce w niniejszej sprawie może mieć wpływ na termin jej merytorycznego rozstrzygnięcia i skutkować opóźnieniem. Wobec tego zważywszy, że decyzja w tej sprawie została już wydana, o czym nadmieniło już NSA w postanowieniu z dnia 13.10.2017 r., sygn. akt II OSK 2232/17 (SKO wydało decyzję z [...] listopada 2016 r. nr [...], Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania SKO do rozstrzygnięcia tej sprawy (pkt 1 sentencji). Natomiast wobec ponad czteromiesięcznego opóźnienia w rozpoznaniu sprawy, Sąd stwierdził, że wystąpiła bezczynność Organu, zwłaszcza z uwagi na brak zastosowania art. 36 k.p.a. Stąd Sąd rozstrzygnął o tym w pkt. 2 sentencji. Jednocześnie w pkt. 3 sentencji Sad stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając zaś na uwadze wniosek profesjonalnego pełnomocnika o przyznanie na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej –, mając na uwadze nieznaczne opóźnienie Organu w rozstrzygnięciu sprawy, Sąd przyznał kwotę 300 zł, w myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., uznając, że jest adekwatna do powstałej bezczynności (pkt. 4 sentencji). W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 149 P.p.s.a.