IV SAB/Wa 374/20

Dnia 2 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. i D.S. na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunalnego [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zgody i warunków technicznych na podłączenie do gminnej sieci kanalizacyjnej p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym J.S. i D.S. uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 (sto) złotych. J. S. i D. S. wnieśli skargę na bezczynność P. w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku o wydanie zgody i warunków technicznych na podłączenie do gminnej sieci kanalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane pkt 1 – 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych wyżej przepisach. Aby akt lub czynność organu administracji podlegała kognicji sądów administracyjnych musi mieścić się w kryterium "z zakresu administracji publicznej" oraz musi dotyczyć przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie skarga została złożona na bezczynność P., polegającą na zaniechaniu przez ten podmiot rozpoznania wniosku o wydanie zgody i warunków technicznych na podłączenie do gminnej sieci kanalizacyjnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. 2019 r., poz. 1437, ze zm.), zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Oznacza to, iż do organów gminy należy ustalenie, w jakiej formie organizacyjnej gmina będzie wykonywać ustawowe zadanie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. W zależności bowiem od dokonanego ustalenia, obowiązki te będą spoczywać na wyspecjalizowanym przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym, gminnej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej albo bezpośrednio na organie wykonawczym gminy. Według art. 6 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług, przy czym przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Stosownie natomiast do art. 15 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Z art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 i 5 powołanej ustawy wynika, że w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków – stanowiącym akt prawa miejscowego – rada gminy określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym m.in. warunki przyłączania do sieci oraz techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. W przypadku, gdy gmina nie powierzyła wykonywania swoich zadań wyspecjalizowanemu przedsiębiorstwu lub gminnej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, należy przyjąć, iż powołane obowiązki spoczywają bezpośrednio na organie wykonawczym gminy. W świetle powołanych przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych stanowią przedmiot regulacji prawa miejscowego, od spełnienia których uzależnione jest przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, a w konsekwencji zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Warunki te nie mogą więc być przedmiotem indywidualnych rozstrzygnięć organu. W przypadku, gdy właściwy organ odmawia zawarcia stosownej umowy o odprowadzanie ścieków z nieruchomości skarżącego, z uwagi np. na brak ustalenia warunków technicznych podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, skarżący może w tym względzie wystąpić z powództwem do sądu cywilnego o zobowiązanie do zawarcia takiej umowy na warunkach wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Należy wskazać, że brak jest podstaw prawnych w art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniających sąd administracyjny do zobowiązania Organu do wydania warunków technicznych przyłączenia nieruchomości skarżącego do sieci kanalizacyjnej, skoro warunki te nie stanowią aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w powołanych przepisach. W konsekwencji także ocena bezczynności organu w zakresie nie rozpatrzenia tego rodzaju wniosku nie należy do właściwości sądów administracyjnych, a tym samym nie może być przedmiotem bezczynności organu. Skargę na bezczynność należało zatem odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a tym samym, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.