IV SAB/Wa 38/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę Skarżący H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 14 listopada 2012 r. o udostępnienie kserokopii dokumentów - protokołów z przeprowadzonej kontroli gospodarowania wodami obiektu stawowego "[...]". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. przedstawił chronologicznie przebieg sprawy i wyjaśnił, że skarżący pismem z 23 listopada 2012 r. został poinformowany o wynikach kontroli. Skarżący pismem z 31 grudnia 2012 r. ponownie wystąpił z żądaniem udostępnienia kserokopii ww. dokumentów, na które to pismo organ również udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z 21 stycznia 2013 r. Sąd zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżący domaga się udostępnienia mu kserokopii protokołów z przeprowadzonej kontroli gospodarowania wodami obiektu stawowego "[...]". W nierozpoznaniu wniosku o ich wydanie skarżący upatruje bezczynności Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Tymczasem wskazać trzeba, że organ w tej sytuacji nie jest zobowiązany do wydania któregokolwiek z aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Realizacja żądania skarżącego nie dotyczy także uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Konsekwencją bowiem wydania kserokopii nie jest konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku odnoszącego się do skarżącego. Czynność, jaką jest wydanie kserokopii, nie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a. i nie może być przedmiotem skargi kierowanej do sądu administracyjnego. Tym samym skarżącemu nie przysługuje skarga na bezczynność organu w tym zakresie. Stąd skargę należało uznać za niedopuszczalną. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.