IV SAB/Wa 384/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. R. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę J. R. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania Prezydenta [...] od decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r., nr [...]. Pismem z 16 sierpnia 2018 r. skarżąca została wezwana do wskazania, czy wyczerpała tryb z art. 52 § 1 P.p.s.a., a jeśli tak o nadesłanie ponaglenia poprzedzającego wniesienie skargi do organu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ze znajdującej się w aktach sprawy koperty (k. 8 akt sądowych), w której przesłano skierowane do skarżącej wezwanie oraz dołączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana w dniach 24 sierpnia 2018 r. i 3 września 2018 r. Doręczyciel umieścił na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informację o tym, że zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Zwrot do nadawcy (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) nastąpił w dniu 11 września 2018 r. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". W związku z powyższym przesyłka, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 7 września 2018 r. Zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie tych braków mijał z dniem 14 września 2018 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie nadesłała odpowiedzi na ww. wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, Sąd w wykonaniu zarządzenia z dnia 10 sierpnia 2018 r. pismem z 16 sierpnia 2018 r. wezwał skarżącą do wskazania, czy wyczerpała tryb z art. 52 § 1 ppsa, a jeśli tak o nadesłanie ponaglenia poprzedzającego wniesienie skargi do organu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższa przesyłka skierowana do skarżącej została dwukrotnie awizowana - w dniu 24 sierpnia 2018 r. i 3 września 2018 r., a zwrócona (jako niepodjęta w terminie) – w dniu 11 września 2018 r. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Stosownie zaś do § 4 powołanego art. 73, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W niniejszej sprawie przyjąć więc należy, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie doręczona została skarżącej w dniu 7 września 2018 r. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie wykonała przedmiotowego wezwania. W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego we wskazanym wcześniej art. 37 kpa. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu.