IV SAB/Wa 387/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. i U. Z. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku 1. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku S. M. i U. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2000 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] marca 2000 r. w części dotyczącej punktu III decyzji, tj. rozliczeń finansowych z tytułu zwrotu nieruchomości; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz każdego ze skarżących S. M. i U. Z. sumy pieniężne w wysokości po 200 zł (słownie: dwieście złotych); 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa solidarnie na rzecz skarżących S. M. i U. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: "organ" lub "Minister") postępowania z wniosku S. M. i U. Z. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak. [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...] w części dotyczącej pkt. III decyzji, tj. rozliczeń finansowych z tytułu zwrotu nieruchomości w zakresie zobowiązania H. M., U. Z. i S. M. do zwrotu na rzecz Gminy Miasta [...] wypłaconego odszkodowania w łącznej kwocie 19.985 zł. II. Stan sprawy przedstawia się następująco. II.1. Decyzją z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...] Starosta [...] orzekł o zwrocie na rzecz H. M., U. Z. i S. M. nieruchomości położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0341 ha, nr [...] o pow. 0,0041 ha, nr [...] o pow. 0,0389 ha, nr [...] o pow. 0,0010 ha, nr [...] o pow. 0,0003 ha, nr [...] o pow. 0,0017 oraz udziału w prawie własności działek nr [...] o pow. 0,0021 ha i nr [...] o pow. 0,0032 (pkt 1) i odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] (pkt II). W punkcie III ww. decyzji, Starosta [...] zobowiązał H. M., U. Z. oraz S. M. do zwrotu na rzecz Miasta [...] odszkodowania wypłaconego za nieruchomość w łącznej wysokości 19 985 zł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/Łd 1322/00 oddalił skargę Zarządu Miasta [...] na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r. Po rozpatrzeniu wniosku R. T. i K. T., K. M., L. M., E. D., J. S., A. D., M. D., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r. Następnie Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1232/11 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [..] maja 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. S. M. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., w części dotyczącej zwrotu wypłaconego odszkodowania, z uwagi na rażące naruszanie art. 140 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku S. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego dotyczącego decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2606/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1232/11 i oddalił skargę od decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. S. M. i U. Z. wystąpili o podjęcie zawieszonego postępowania, wskazując, że ustąpiła przyczyna zawieszenia z uwagi na wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2606/12. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku S. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r. znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...] w części dotyczącej zwrotu wypłaconego odszkodowania. Następnie Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] odmówił wszczęcia na wniosek S. M. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wskazano, że sprawa zwrotu nieruchomości stanowiła przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym, który prawomocnym wyrokiem oddalił skargę na decyzję orzekającą o zwrocie nieruchomości. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. U. Z. oraz pismem z dnia [...] marca 2015 r. S. M. wnieśli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...]. Po rozpoznaniu skargi S. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2603/15 uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wskazano, że sprawa zwrotu faktycznie podlegała już ocenie przez sąd administracyjny, jednakże ocenie tej nie podlegała kwestia rozliczeń z tytułu zwrotu nieruchomości. Odpis powyższego wyroku ze stwierdzeniem daty jego prawomocności i uzasadnieniem został doręczony Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa w dniu [...] maja 2016 r. II.2. W dniu [...] sierpnia 2016 r. S. M. i U. Z. skierowali osobno do Ministra Infrastruktury i Budownictwa "wezwania do usunięcia naruszenia prawa" wskazując m. in., że polega ono na bezczynności organu, ale i przewlekłości prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. II. 3. Pismem z dnia [....] sierpnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu z wniosku S. M. i U. Z. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...] w części dotyczącej punktu III decyzji, tj. rozliczeń finansowych z tytułu zwrotu nieruchomości w zakresie zobowiązania H. M., U. Z. i S. M. do zwrotu na rzecz Gminy Miasta [...] wypłaconego odszkodowania w łącznej kwocie 19 985 zł. II.4. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...] w części dotyczącej rozliczeń finansowych z tytułu zwrotu nieruchomości. III.1. W dniu [...] września 2016 r. S. M. i U. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w treści której zaskarżyli bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. w części obejmującej pkt 2 rozstrzygnięcia. Jednocześnie wnieśli o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym przez sąd terminie; stwierdzenie, że bezczynność ma charakter rażący; wymierzenie Ministrowi grzywny w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 6 p.p.s.a.; przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej przewidzianej we wskazanym wyżej przepisie, zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., że od dnia wpłynięcia do organu akt postępowania w dniu [...] maja 2016 r. nie podejmuje on żadnych czynności w sprawie. III.2 W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Minister podniósł, że z uwagi na wydanie w dniu [...] października 2016 r. decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [.....] z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...], Minister nie pozostaje już w bezczynności. W konsekwencji bezpodstawne są żądania wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania na rzecz skarżących sumy pieniężnej. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga co do zasady zasługuje na uwzględnienie. IV.2. W pierwszej kolejności, mając na uwadze wydanie już po wniesieniu skargi ([...] września 2016 r.), a przed wydaniem wyroku decyzji przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa (tj. w dniu [...] października 2016 r.) należy stwierdzić, że nie jest to okoliczność uzasadniająca oddalenie skargi w całości lub umorzenie postępowania sądowego. Skarga podlegałaby natomiast oddaleniu w sytuacji, gdyby Minister załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2016 r., IV SAB/Wa 41/16 i cyt. tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Wydanie przez Ministra decyzji przed rozpoznaniem skargi sprawia jednakże, iż zbędne stało się orzekanie o zobowiązaniu tego organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W takim przypadku, w razie uznania przez sąd, że organ dopuścił się bezczynności lub procedował przewlekle, sąd wydaje rozstrzygniecie przewidziane w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W stanie prawnym obowiązującym od [...] sierpnia 2015 r. zbędne jest w takim przypadku umorzenie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16, CBOSA). IV.3.1. W następnej kolejności należy wskazać, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C.2007.303.1). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on również wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Natomiast zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W ocenie Sądu, nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), a także postawy stron (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11, CBOSA oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2015 r., II SAB/Wa 700/15, CBOSA). Nawet jednak w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a.). IV.3.2. Sąd podziela pogląd, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3097/12, CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. 77). Reasumując, pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2016 r., I OSK 2341/15, CBOSA). IV.3.3. Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że Minister od chwili otrzymania akt postępowania z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2603/15), co miało miejsce w dniu 25 maja 2016 r., nie podejmował jakichkolwiek czynności aż do dnia 23 sierpnia 2016 r., kiedy to zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu (nadmienić należy, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. S. M. wezwał Ministra do usunięcia naruszenia praw). Następnie Minister w dalszym ciągu nie podejmował czynności zmierzających do merytorycznego rozpoznania sprawy. Brak jest również informacji by w tym czasie zawiadamiał strony o kolejnych terminach jej rozpoznania oraz podawał przyczyny zwłoki. Kolejną czynnością Ministra było dopiero wydanie w dniu [...] października 2016 r. decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...]. Zauważyć więc trzeba, że poza incydentalną i formalną czynnością skierowania do stron zawiadomienia o toczącym się postępowaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r., od momentu otrzymania przez organ akt do momentu merytorycznego rozpoznania sprawy upłynęło niemal 5 miesięcy. W aktach sprawy brak jest przy tym dowodów na podejmowanie przez Ministra we wspomnianym okresie czynności dowodowych. Tym samym w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezsprzecznie doszło do bezczynności Ministra Infrastruktury i Budownictwa w rozpatrzeniu wniosku S. M. i U. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...] w części dotyczącej punktu III decyzji, tj. rozliczeń finansowych z tytułu zwrotu nieruchomości. Dlatego też, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. IV.3.4. Sąd równocześnie uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego też Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku (na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Sąd podziela pogląd, że prawo takiego zakwalifikowania bezczynności lub przewlekłości zostało pozostawione uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Ogólnie rzecz ujmując, taka kwalifikacja będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na tę ocenę rzutuje z kolei m. in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2234/15, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę na skomplikowany charakter sprawy (zarówno pod względem prawnym i faktycznym), w tym konieczność przeprowadzenia przez Ministra wnikliwej analizy znacznej ilości dokumentacji, w tym decyzji administracyjnych i wyroków sądów administracyjnych, wydawanych przez różnego rodzaju organy i sądy w zakresie rozpoznawanej sprawy począwszy od 2000 r. Niezależnie od tego, orzekającemu w niniejszej sprawie Sądowi z urzędu, w oparciu o rodzaj i liczbę prowadzonych spraw, znana jest skala obciążenia pracą urzędników Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju. Stąd, biorąc pod uwagę wymienione okoliczności, w ocenie Sądu trwająca ponad cztery miesiące bezczynność w rozpoznaniu sprawy skarżących nie ma charakteru rażącej bezczynności. Sąd uwzględnił również okoliczność, że organ niezwłocznie podejmował czynności w sprawie, w tym wydał decyzję, po otrzymaniu od stron odpowiednio wezwań do usunięcia naruszenia prawa i odpisu skargi. IV. 3.5. W punkcie 3 wyroku Sąd przyznał od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężne w wysokości po 200 zł. Zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 k.p.a. sumę taką wymierza się do wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS, które to wynagrodzenie aktualnie wynosi – zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2017 r. - kwotę 4047,21 zł (MP z 2017 r., poz. 183). Powołane przepisy nie regulują zasad określania przez Sąd odpowiedniej dla danego rodzaju naruszenia kwoty, jaka winna się należeć stronom. Stąd decyzja Sądu w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Przyjąć trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy kwoty po 200 zł mają charakter adekwatny do stopnia bezczynności organu. Jak wskazano wyżej, bezczynność ta nie miała charakteru rażącego, zwłaszcza w świetle obiektywnych uwarunkowań związanych z obciążeniem organu. Sąd wziął również pod uwagę okoliczność wydania decyzji przez Ministra niezwłocznie po wniesieniu skargi. IV.3.6. W pkt 4 Sąd oddalił skargę w pozostałej części, co sprowadza się w istocie do nieuwzględnienia wniosku skarżących o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 k.p.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia ponownie powtórzyć trzeba, że organ nie dopuścił się rażącej bezczynności i reagował na działania stron, wydając finalnie decyzję kończącą postępowanie. Przyjąć zarazem trzeba, wobec ilości i złożoności spraw podlegających rozpoznaniu Ministra jego bezczynność w niniejszej sprawie nie była wynikiem zawinionych działań pracowników Ministerstwa. W okolicznościach niniejszej sprawy ani względy represyjne, ani prewencyjne grzywny, nie przemawiają za zastosowaniem tego fakultatywnego środka prawnego. IV.4. W ostatnim punkcie Sąd zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa solidarnie na rzecz skarżących S. M. i U. Z. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (art. 200 p.p.s.a.). IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.