IV SAB/Wa 392/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na korespondencję postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 23 maja 2018 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie "permanentnej odmowy udzielenia odpowiedzi co do dowodów osobistych" wyrobionych bez zgody skarżącego, "wykorzystanych prowokacji Policji – ABW – SKW (BOR – Ambasady USA) do wyłudzeń, defraudacji i bezprawnych działań polskich służb mundurowych. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Podał, że M. C. skarży się na działalność organów ścigania jak również podnosi fakt kradzieży dowodu osobistego i wyrobienia nowego dokumentu bez jego wiedzy. Minister wskazał również, że od 2016 r. wpływa do organu liczna korespondencja od skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Na wstępie należy wskazać, że Sąd wielokrotnie podejmował próby ustalenia, co konkretnie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. W pismach z dnia 27 sierpnia 2018 r., 24 września 2018 r., 4 lutego 2019 r. zwracano się do Skarżącego do sprecyzowania wniesionej skargi po rygorem uznania, że skarga została wniesiona na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na korespondencję w zakresie wydania nowego dowodu osobistego. Wezwania te, zgodnie ze wskazaniem skarżącego, kierowane były na adres poste restante czyli dostarczeniu przesyłki pocztowej pod adres urzędu pocztowego. Żadne z tych pism nie zostało doręczone skarżącemu. W ocenie Sądu analiza akt sprawy oraz złożonej skargi pozwala przyjąć, że w istocie dotyczy ona bezczynności Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy udzielenia odpowiedzi co do dowodu osobistego wyrobionego, jak twierdzi skarżący, bez jego zgody i wykorzystywanego m.in. do prowokacji, a zatem dotyczy nienależytego wykonania zadań przez ten organ. Stosownie do art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wskazać należy, że w orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w sprawach dotyczących postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII K.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Ponadto sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne K.p.a.), ponieważ sprawy te również nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Na marginesie należy również zaznaczyć, że kwestie dotyczące dowodów osobistych nie należą do kompetencji Ministra Sprawiedliwości. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.