IV SAB/Wa 397/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku I. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z 25 września 2017 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działki z obrębu [...], o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] wydzielone pod poszerzenie ul. [...] i działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] wydzielone pod drogę, w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w pkt I wyroku, III. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku, V. przyznaje skarżącej od organu sumę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych, VI. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej J. K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, na skutek skargi J. K., była bezczynność Prezydenta Miasta [...] (dalej również "Prezydent Miasta", "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z 25 września 2017 r. w sprawie ustalenie i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], dzielnica [...], stanowiącą działki z obrębu [...], o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] wydzielone pod poszerzenie ul. [...] i działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] wydzielone pod drogę (dalej również "nieruchomość"), przejętą na własność Gminy [...] na mocy decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] grudnia 1998 r. nr [...]. J. K. (dalej również "skarżąca") w piśmie z 20 czerwca 2018 r. stanowiącym skargę na bezczynność organu, zarzuciła mu naruszenie art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 35 § 1, § 2 i § 3, art. 36 i art. 37 § 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i wniosła o: – zobowiązanie Prezydenta Miasta do wydania decyzji w sprawie w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia akt, – stwierdzenie, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności, – stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta Miasta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, – zobowiązanie Prezydenta Miasta do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, – wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny w maksymalnej wysokości, – przyznanie skarżącej od Prezydenta Miasta sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 5 p.p.s.a., – zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że od 27 grudnia 2012 r. podejmowała kroki celem otrzymania odszkodowania za nieruchomość w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po nieudanych próbach rokowań w kwestii wysokości odszkodowania za nieruchomość, skarżąca w piśmie z 25 września 2017 r. skierowała do Prezydenta Miasta wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania przysługującego jej za odjęcie prawa własności nieruchomości. Do akt sprawy złożyła niezbędną dokumentację. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą [...]. Dalej skarżąca wskazała, że w związku z bezczynnością Prezydenta 12 grudnia 2017 r. skierowała do Wojewody [...] ponaglenie. Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Wojewoda [...] uznał ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi termin 2 miesięcy na podjęcie rozstrzygnięcia. Skarżąca podkreśliła, że pomimo upływu 9 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania Prezydent nie rozstrzygnął sprawy, co więcej nie podjął też jakichkolwiek czynności zmierzających do rozpoznania sprawy. Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wnioskiem z 25 września 2017 r. J. K., P. B., R. B. wystąpili z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt stanowiący: działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...] z obrębu [...] przeznaczone pod poszerzenie ulicy [...] oraz działki ewidencyjne o numerach [...], [...], z obrębu [...] przeznaczone pod drogę. Powyższe działki: – powstały z podziału działek nr [...] i [...], które zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z [...] września 1992 r. zmianami do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] z 1982 r. znajdowały się w systemie ochrony systemu przyrodniczego miasta, – na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 1998 r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału działek nr [...] i [...], stały się, zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stały się własnością Gminy [...]. Organ wskazał, że wniosek z 25 września 2017 r. zawierał braki formalne i 13 października 2017 r. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, wezwało pełnomocnika wnioskodawców do uzupełnienie braków formalnych ww. wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez złożenie: (-) dokumentu potwierdzającego, że uzgodnienia zakończyły się wynikiem negatywnym, (-) oryginału lub do wglądu dokumentu potwierdzającego prawo własności gruntu na dzień uprawomocnienia się decyzji o podziale nieruchomości, (-) ewentualnych porozumień, zrzeczeń, darowizn, oświadczeń i innych umów zawieranych odnośnie nieruchomości. Wezwanie zostało doręczone 19 października 2017 r. i termin na ich uzupełnienie upłynął 26 października 2017 r. Dlatego zawiadomieniem z 28 grudnia 2017 r. poinformowano pełnomocnika stron, że wobec nie uzupełnienia braków formalnych wniosku z 25 września 2017 r., wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania. Dalej organ wyjaśnił, że na skutek ponaglenia wnioskodawców na niezałatwienie powyższej sprawy w terminie, Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. uznał ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi Miasta termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia do 18 sierpnia 2018 r. Pełnomocnik wnioskodawcy przy piśmie z 20 czerwca 2018 r. przekazała organowi kopie pism z 25 września 2017 r., 14 sierpnia 2017 r. oraz 10 lipca 2017 r. kierowane do Urzędu Miasta [...] (Wydział Mienia [...]) z ofertami uzgodnienia odszkodowania. W związku z powyższym Wydział Wywłaszczeń i Odszkodowań 24 lipca 2018 r. skierował pismo do Wydziału Mienia [...] z prośbą o informacje, czy były, bądź będę prowadzone uzgodnienia w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. grunt. Wydział Mienia [...] pismem z 1 sierpnia 2018 r. poinformował, że nie dysponuje żadnymi protokołami z rokowań oraz dokumentami potwierdzającymi, że w ww. sprawie toczyły się w dawnej Delegaturze Biura Gospodarki Nieruchomości w Dzielnicy [...] rokowania w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania, jak również, że Wydział Mienia [...] nie prowadził rokowań w sprawie i nie wypłacał odszkodowania w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie organ wskazał, że oświadczeniem z 30 maja 2017 r. J. K., P. B. i R. B. uchylili się od "skutków prawnych oświadczenia woli złożonego w umowie (Porozumienie) zawartej z Gminą [...] w 1998 r.", w którym zrezygnowali z odszkodowania za grunt przejęty przez Gminę [...] w związku z podziałem zatwierdzonym decyzją z [...] grudnia 1998 r. W opinii Wydziału Mienia [...] rokowania zostały zakończone podpisane porozumieniem, w którym ustalono, że w zamian za odstąpienie przez Gminę od naliczenia opłaty adiacenckiej, wnioskodawcy zrezygnowali z odszkodowania z tytułu przejęcia gruntu przez Gminę [...]. W związku z tym, że rokowania w sprawie o odszkodowanie w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami zakończyły się podpisaniem porozumienia, roszczenie odszkodowawcze dotyczące gruntu w ocenie Wydziału Mienia [...] należy uznać za bezzasadne i brak jest podstaw prawnych do prowadzenia rokowań w przyszłości. Prezydent Miasta stanął na stanowisku, że skoro wyznaczony przez Wojewodę [...] w postanowieniu z [...] czerwca 2018 r. termin załatwienia sprawy nie upłynął, to skarga J. K. jest przedwczesna i bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem dotyczy rozpoznawania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi (art. 133 § 1 p.p.s.a). Sprawa, której przedmiotem jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto, w przypadku uwzględnienia skargi, Sąd, w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Górna granica wysokości grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. została określona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Aktualnie wynagrodzenie to - zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS z 9 lutego 2018 r. (M.P. z 2018 r., poz. 187) - wynosi kwotę 4271,51 zł. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga J. K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w rozpoznania wniosku z 25 września 2017 r. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], dzielnica [...], za nieruchomość położoną w [...], dzielnica [...], stanowiącą działki z obrębu [...], o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] wydzielone pod poszerzenie ul. [...] i działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] wydzielone pod drogę, znak sprawy [...], zawierała usprawiedliwione podstawy. Dla porządku w tym miejscu należy przypomnieć, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 § 1 k.p.a.). Rozwinięciem zasady szybkości postępowania stanowią przepisy określające terminy załatwienia sprawy. Artykuł 35 § 1 k.p.a. nakazuje załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów załatwienia spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to także przyczyny zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). W oparciu o przedłożone przez Prezydenta Miasta akta sprawy Sąd ustalił, że J. K., P. B. i R. B. 25 września 2017 r. złożyli w Urzędzie [...] – Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa wniosek o wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przejęcie prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], które przeszły na własność Gminy [...] (obecnie Miasto [...]) w związku z decyzją z [...] grudnia 1998 r. Do wniosku dołączono odpisy: decyzji z [...] grudnia 1998 r., wniosku o podział, mapę i księgi wieczystej. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z 13 października 2017 r. poinformowano wnioskodawców o warunkach ustalenia i wypłaty odszkodowania wynikających z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wezwano do złożenia dokumentu potwierdzającego, że uzgodnienia zakończyły się wynikiem negatywnym. Dodatkowo zwrócono się o dokument potwierdzający prawo własności gruntu na dzień uprawomocnienia się decyzji o podziale nieruchomości oraz o ewentualne porozumienia, zrzeczenia, darowizny, oświadczenia i inne umowy zawierane odnośnie nieruchomości. Pismo doręczono pełnomocnikowi wnioskodawców 19 października 2017 r. i pozostało bez odpowiedzi. Wnioskodawcy pismem z 12 grudnia 2017 r. (data wpływu do Urzędu Miasta [...] 19 grudnia 2017 r.) wnieśli ponaglenie w trybie określonym w art. 37 § 1 k.p.a. Naczelnik Wydziału Wywłaszczeń i Odszkodowań w Biurze Mienia Miasta i Skarbu Państwa pismem z 28 grudnia 2017 r. poinformował pełnomocnika wnioskodawców, że ich wniosek z 25 września 2017 r. pozostawiono bez rozpoznania. Z kolei Wojewoda [...], postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. uznał, że ponaglenie w sprawie jest uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie rozstrzygnięcie w sprawie wynoszący 2 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Pełnomocnik wnioskodawców przy piśmie z 20 czerwca 2018 r. złożył dokumentację dotyczącą uzgodnień, tj. trzy pisma kierowane do Urzędu Miasta [...] Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa, złożone: 16 czerwca 2017 r., 10 lipca 2017 r. i 16 sierpnia 2017 r Pismem z 24 lipca 2018 r. zwrócono się do Wydziału Mienia [...] z zapytaniem czy były, bądź będą prowadzone uzgodnienia w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. grunt. W odpowiedzi wpłynęło pismo opatrzone datą 1 sierpnia 2018 r. oraz do akt dołączono oświadczenia wnioskodawców z 30 maja 2017 r. o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu z adnotacją, że oryginał dokumentu znajduje w aktach sprawy BM-WMM-DP.680.117.PWA.2017. Przedstawiony powyżej przebieg postępowania świadczy zdaniem Sądu o bezczynności organu w prowadzeniu kontrolowanego postępowania. Po pierwsze, Sąd nie zgodził się z Prezydentem Miasta, że skarga jest przedwczesna. Okoliczność, że w dniu wniesienia skargi na bezczynność (18 lipca 2018 r.) nie upłynął termin na załatwienie sprawy wyznaczony przez Wojewodę w postanowieniu z [...] czerwca 2018 r. (dwa miesiące od daty doręczenia postanowienia, tj. od 18 czerwca 2018 r.) nie oznacza, że skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania organu ograniczone jest wyłącznie wyczerpaniem trybu zaskarżenia, w niniejszej sprawie – złożeniem ponaglenia do organu wyższego stopnia, bez względu na to czy ponaglenia zostało rozpoznane czy też nie. Takie stanowisko jest konsekwencją m.in. tego, że strona nie ma możliwości zakwestionowania stanowiska organu wyższego stopnia poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane na skutek ponaglenia (art. 37 § 6 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. i art. 3 § pkt 2 p.p.s.a) czy domagać się na drodze sądowej wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 37 § 6 k.p.a. Po drugie, Sąd za nieuprawnione uznał działanie organu polegające na pozostawieniu wniosku z 25 września 2017 r. bez rozpoznania. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Natomiast stosownie do treści art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121) za działki gruntu, wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, i które przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem, ew. nieruchomość zamienna (art. 131 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (Dział III, Rozdział 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dlatego zdaniem Sądu, na aprobatę zasługuje stanowisko Wojewody [...] zawarte w postanowieniu z [...] czerwca 2018 r., że żądanie pismem z 13 października 2017 r. złożenia dokumentów, istotnych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy w trybie art. 64 § 2 k.p.a. było nieprawidłowe. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że sprawa z wniosku z 25 września 2017 r. toczy się ponad 12 miesięcy i do dnia wydania wyroku, Sąd nie został poinformowany, że postępowanie zostało zakończone w przepisanej prawem formie. Zasadne było zatem zobowiązanie Prezydenta Miasta do rozpoznania powyższego wniosku w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu jest to, po pierwsze termin, jaki przepisy k.p.a. wyznaczają organom na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (art. 35 § 3 zd. 1 k.p.a.), a po drugie jest to termin, w którym organ jest w stanie załatwić sprawy. W tym stanie rzeczy, działając w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I i II wyroku. Dokonując oceny stanu faktycznego sprawy Sąd uznał jednocześnie, że bezczynność Prezydenta Miasta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Od chwili złożenia wniosku m.in. przez skarżącą (25 września 2017 r.) do dnia wyrokowania w sprawie skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu tego wniosku (25 października) upłynął rok. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek, informując o niemożliwości pozytywnego załatwienia sprawy. Jednakże, jak wywiedziono powyżej, zakończenie postępowania w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. nie było prawidłowe. Ponadto zasygnalizować należy, że z treści pisma z 28 grudnia 2017 r. stanowiącego zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, nie wynika, że pochodziło ono od Prezydenta Miasta [...], czy też, że osoba podpisująca ww. pismo działała z upoważnienia organu. W ocenie Sądu zwłoka w załatwieniu sprawy wynikała z nieuzasadnionej nieznajomości podstawowych przepisów postępowania organu w podejmowaniu czynności procesowych i formy rozstrzygania wniosków. Takie działanie musi być ocenione negatywnie, albowiem godzi w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Sąd miał na względzie również to, że kierując się zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) organ mógł we własnym zakresie ustalić kwestie, o które zwracał się pismem z 13 października 2017 r. Tymczasem kroki takie podjął dopiero po upływie dwóch miesięcy od otrzymania postanowienia Wojewody z [...] czerwca 2018 r. Z tych względów, w oparciu o treść art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku. W punkcie IV wyroku Sąd wymierzył organowi z urzędu grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, albowiem oceniając całokształt działań organu doszedł do przekonania, że nosiły one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano wyżej, niezałatwienie sprawy w terminie nosiło cechy zwłoki w załatwieniu sprawy z winy organu. Taki wniosek płynie z faktu, że w niniejszej sprawie wykazano się nieznajomością przepisów postępowania administracyjnego, poprzez zastosowanie niewłaściwie trybu z art. 64 § 2 k.p.a. oraz pominięcie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, wymierzona grzywny w wysokości 500 zł przekracza zaledwie 1% dopuszczalnej wysokości grzywny, ustalonej zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 k.p.a. Dlatego Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzona grzywna będzie adekwatna do stopnia zawinienia organu i jako środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, spełni swoją funkcję. Sąd przychylił się również do wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej i w punkcie V wyroku przyznał jej kwotę 500 (pięćset) złotych. Przy określeniu wysokości tej sumy Sąd miał na uwadze, że skarżącej w postępowaniu administracyjnym może przysługiwać należność pieniężna. Dlatego oceniając całokształt działań organu Sąd doszedł do przekonania, że suma pieniężna w powyższej wysokości będzie rekompensowała ewentualną szkodę skarżącej w związku z zawinionym działania organu w ustaleniu i wypłacie odszkodowania za nieruchomość. Zdaniem Sądu, suma pieniężna w powyższej wysokości przekracza 1% dopuszczalnej jej wysokości, ustalonej zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 k.p.a. Dlatego Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy przyznana suma jest adekwatna do przyczyn bezczynności organu i spełni swoją funkcję, jako środek o charakterze prewencyjnym. W odniesieniu do żądania zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego załatwienia sprawy w terminie należy wyjaśnić, że w świetle obowiązujących przepisów prawa Sąd nie ma kompetencji w tym zakresie. Takich kompetencji nie przyznaje sądom administracyjnym art. 38 k.p.a. O tym, czy pracownik organu administracji publicznej, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. albo nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym w myśl art. 37 § 2 k.p.a., zostanie pociągnięty do odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, zależy od organu administracji w ramach stosunku prawnego łączącego pracownika z organem. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się: wpis od skargi, określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) i art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz pkt IV załącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 ze zm.).