IV SAB/Wa 401/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu 7 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na bezczynność Starosty P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia - odrzucić skargę - Skarżący K. C. pismem z 18 lipca 2018 r. wniósł skargę na bezczynność Starosty P. w zakresie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów z dnia 9 marca 2017. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej podniósł, iż przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z treści powyższego przepisu wynika, że w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, wobec zarzutu bezczynności Starosty P. w prowadzeniu postępowania, skarżącemu przysługiwały środki przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) tj. zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast po wejściu w życie 1 czerwca 2017 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 poz. 935 z 12 maja 2017 r.), zgodnie z nowym brzmieniem art. 37 § 1 k.p.a. Skarżącemu przysługiwał środek w postaci ponaglenia. Wskazane wyżej środki prawne stanowią środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu Skarżący mógł skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący wniósł ponaglenie, bądź skorzystał z innego przewidzianego prawem środka przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec powyższego nie można uznać, że wyczerpane zostały środki odwoławcze w postępowaniu, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu. Jednocześnie odnosząc się do treści pisma skarżącego z dnia 10 września 2018 r. Sąd wskazuje, ze uprzednie złożenie ponaglenia stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można bowiem wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak sentencji.