IV SAB/Wa 408/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2020 r. na rozprawie sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 466/18 p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 466/18 zobowiązał Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do rozpatrzenia odwołań od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] grudnia 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Budowa stopnia wodnego na [...] poniżej [...]" w terminie 3 miesięcy od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz O. z siedzibą w [...] koszty postępowania sądowego. Wskazany wyrok stał się prawomocny 7 lutego 2019 r. W dniu 9 maja 2019 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem wyroku z 10 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 466/18 w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z uwagi na zaistnienie nowych okoliczności polegających na przekazaniu sprawy administracyjnej innemu organowi administracyjnemu na podstawie art. 26 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżący podniósł, że nową okolicznością faktyczną, na której opiera skargę jest fakt przekazania postępowania odwoławczego Ministrowi Środowiska 13 grudnia 2018 r. na postawie art. 25 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 17 pkt 3 wskazanej ustawy. Skarżący podniósł, że osoba piastująca funkcję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przed powołaniem na zajmowane stanowisko pozostawała od 28 lutego 2018 r. pełnomocnikiem strony postępowania administracyjnego. Organem właściwym do rozpoznania odwołania w toku postępowania administracyjnego był Minister Środowiska, któremu Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przekazał sprawę wraz z aktami 13 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne i nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII dotyczącym wznowienia postępowania można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do treści przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc skargę o wznowienie postępowania z powołaniem się na art. 273 § 2 p.p.s.a. wskazała na okoliczność późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Przepis art. 281 p.p.s.a. ustanawia bowiem obowiązek zbadania przez sąd w pierwszej kolejności, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednej z tych przesłanek sąd ma obowiązek taką skargę odrzucić. Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest zatem od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 466/18 została wniesiona po terminie. W dniu 7 lutego 2019 r., uprawomocnił się wyrok wydany w sprawie IV SAB/Wa 466/17 i wówczas też rozpoczął bieg trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowanie sądowego, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Ponieważ skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego została wniesiona 9 maja 2019 r. (data nadania skargi w placówce pocztowej) należało ją odrzucić, gdyż została złożona po terminie trzymiesięcznym określonym w art. 277 p.p.s.a. Rozpatrując natomiast czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania sądowego należy na wstępie podkreślić, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Taka sytuacja ma również miejsce gdy na podstawie wstępnej analizy akt sprawy, sąd władny jest ocenić że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (zob. np. postanowienie NSA z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 44/10; postanowienie NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1471/09, CBOIA; J. Drachal, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. 1128-1129). Strona skarżący żąda wznowienia postępowania, wskazując jako powód okoliczność przekazania postępowania odwoławczego Ministrowi Środowiska. W ocenie strony skarżącej jest to nowa okoliczność, z której nie mogła skorzystać w postępowaniu prowadzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt IV SAB/Wa 466/18. Argumentację strony skarżącej należy uznać za chybioną. Z akt sprawy, w tym w szczególności z pisma z 13 grudnia 2018 r. dołączonego do skargi o wznowienie (k. 8 akt) wynika, że w tej dacie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyłączył się od rozpoznania sprawy i przekazał akta sprawy postępowania administracyjnego Ministrowi Środowiska. Skarżący mógł więc, bez żadnych przeszkód, powołać okoliczność wyłączenia organu od rozpoznania sprawy w toku postępowania administracyjnego przed Sądem, składając skargę kasacyjną i podnosząc w niej przedmiotowe okoliczności. Zgodnie bowiem z treścią art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy należy zauważyć, że wniesiona skarga została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 277 § 1 p.p.s.a oraz strona skarżąca nie wykazała, że w sprawie zachodzi przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a do wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 10 grudnia 2018 r. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 281 w zw. z art. 273 § 2 i art. 277 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.