IV SAB/Wa 415/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.Z. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie podjęcia działań postanawia odrzucić skargę. K.Z. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie niepodjęcia działań w zakresie kontroli aktów prawa miejscowego. Skarżący podniósł, że domagał się od organu uchylenia niegodnego z prawdą zapisu w załączniku do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2012 r. dotyczącego rodziny skarżącego, tj. linii rodu Z. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Jednocześnie wskazał, że złożona skarga jest pierwszym pismem kierowanym do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyraźnie należy zaakcentować, że nie każdy fakt pozostawania przez organ w bezczynności będzie podlegało kognicji sądów administracyjnych. Skarga w powyższym przedmiocie jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Złożoną do Sądu skargą K.Z. domaga się od Prezesa Rady Ministrów usunięcia z załącznika uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...].10.2015 r. w sprawie zatwierdzenia Planu Odnowy Miejscowości [...] zdania: "[...]". Okolicznością nie budzącą wątpliwości jest, że powyższe żądanie skarżącego, zostało złożone bezpośrednio do sądu administracyjnego. Co więcej, z twierdzeń pełnomocnika organu zawartych w odpowiedzi na skargę, jak i braku odpowiedzi ze strony skarżącego na prawidłowo doręczone wezwania Sądu do nadesłania w terminie siedmiodniowym m.in. wniosku wszczynającego postępowanie przed Prezesem Rady Ministrów, wynika, że skarżący z takim żądaniem nie występował wcześniej do Prezesa Rady Ministrów. W świetle powyższego Sąd uznał, że skoro skarżący nie skierował żadnego żądania do organu, to niedopuszczalne jest ocenianie czy organ ten pozostaje bezczynny. Sądowoadministracyjna kontrola legalności działań organów administracji pozostaje w ścisłym związku z konkretnymi czynnościami lub zaniechaniami organu. Dlatego strona skarżąca zanim zwróci się do sądu administracyjnego ze skargą na akt lub czynność organu bądź z żądaniem stwierdzenia, że organ ten zostaje bezczynny lub przewlekle prowadzi postępowania, powinna w pierwszej kolejności ze swoim żądaniem zwrócić się do organu. Dopiero wyczerpanie trybu przed organem administracyjnym, otwiera dopuszczalność drogi sądowoadmistracyjnej, o ile akt lub czynność organu mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.