IV SAB/Wa 42/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.O. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia: - odrzucić skargę. Skarżący T. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania jego skargi z dnia 10 września 2009 r., w której żądał rozstrzygnięcia jego sprawy na podstawie art. 233 oraz art. 235 § 1 kpa (dział VIII kpa). W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż w dniu 15 czerwca 2009 r. skarżący złożył pismo do organu dotyczące nieprawidłowości stwierdzonych podczas prac nad projektem ochrony dla obszaru specjalnej ochrony ptaków [...]. Departament Obszarów Natura 2000 Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z prośbą o ustosunkowanie się do stawianych w piśmie z 15 czerwca 2009 r. zarzutów. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 4 sierpnia 2009 r., które zostało przesłane również skarżącemu. W dniu 31 sierpnia 2009 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na skargę z dnia 15 czerwca 2009 r. W dniu 11 sierpnia 2009 r., a następnie w dniu 10 września 2009 r. skarżący ponowił swoje zarzuty przedstawione w piśmie z dnia 15 czerwca 2009 r. W dniu 25 listopada 2009 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi uznając jego zarzuty za nieuzasadnione. Sąd zważył, co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego artykułu, tj. w sprawach w których są wydawane decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe oznacza, iż skarga na bezczynność służy, jeżeli organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., do których wydania jest zobowiązany w określonym toczącym się postępowaniu administracyjnym. Po pierwsze więc skargą do sądu administracyjnego nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII kpa (art. 221-256 kpa). W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Zawiadomienie o załatwieniu skargi w tym trybie nie daje podstaw do wniesienia skargi na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych nie mieści się ani w wyliczonych aktach zaskarżalnych do sądu administracyjnego, ani też nie jest aktem lub czynnością o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W konsekwencji w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zatem jakkolwiek na mocy art. 237 § 4 kpa w razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art. 36-38 tego Kodeksu, to niestety na tym kończy się możliwość wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje również prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi (postanowienie NSA z 9.12.1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27; postanowienie NSA z 21.11.2000r., III SAB 108/99, LEX nr 48017; K. Milart-Szostak, Wystąpienia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 52/9/2003 - t. 1; B. Adamiak, J. Borkowska, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005, s. 848). Podsumowując, skoro w ramach omawianego działania organu nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą służyłaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucić.