IV SAB/Wa 42/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 5 lutego 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżący – J. P. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność organu administracji publicznej - Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia skarżącego z dnia 10 września 2009 r. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2009 r. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie [...], gm. R., dla inwestycji budowlanej. Żądania skargi obejmowały ponadto stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi administracji grzywny. W odpowiedzi na skargę organ administracji podniósł, że po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., uchylił postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r., przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ administracji zwrócił ponadto uwagę na fakt, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. zostało uznane za doręczone skarżącemu (w dniu 5 lutego 2013 r.), bowiem zostało ono skarżącemu przesłane na wskazany przez niego adres, a następnie zwrócone organowi administracji przez operatora pocztowego jako nie podjęte przez skarżącego w przepisanym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W niniejszej sprawie zobowiązanie organu administracji do wydania postanowienia byłoby możliwe, gdyby organ ten nie rozpatrzył zażalenia. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu administracyjnego, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z treści przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania postanowienia nie jest możliwe, gdy postanowienie to już zapadło, choćby nawet z naruszeniem właściwych terminów określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Jak wynika z ustaleń dokonanych przez Sąd, organ administracji rozpatrzył zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. i wydał postanowienie, co do którego pozostawał w bezczynności, w dniu [...] stycznia 2013 r., a więc jeszcze przed wniesieniem przez pełnomocnika skarżącego skargi na bezczynność organu administracji. Skoro organ administracji w dniu [...] stycznia 2013 r. rozpatrzył zażalenie skarżącego, tego dnia ustała bezczynność organu i odpadł przedmiot bezczynności – zaniechanie rozpatrzenia zażalenia skarżącego. Tym samym w dniu wniesienia skargi (5 lutego 2013 r.) przedmiot bezczynności organu administracji już nie istniał. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji należy uznać za bezprzedmiotowe. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 p.p.s.a., w przypadku, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, a postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższego, nie mogły również zostać uwzględnione żądania skargi: stwierdzenia przez Sąd, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia przez Sąd organowi administracji grzywny. Kwestie te bowiem, w myśl art. 149 § 1 zdanie drugie oraz § 2 p.p.s.a., podlegają rozpoznaniu przez sąd administracyjny wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, tym samym - a contrario - nie mogą zostać poddane ocenie sądu administracyjnego w przypadku umorzenia postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.