IV SAB/Wa 420/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego S. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. S. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, pismem z 2 sierpnia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 1974 r. nr [...] w części ustalającej odszkodowanie za udział w przejętej nieruchomości położonej w [...] przy [...] obj. [...] urządzonym dla Lwh [...] gm. [...]. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Z akt administracyjnych wynika, że przed wniesieniem skargi pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 16 maja 2018 r. wystąpił do Ministra Inwestycji i Rozwoju z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r.; poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." otrzymał brzmienie - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935) przepis art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. W niniejszej sprawie, z uwagi na wniesienie odwołania w dniu 17 listopada 2017 r., zastosowanie znajduje art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej zwanej "k.p.a.") w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. nadanym nowelizacją poczynioną ww. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Stosownie bowiem do art. 16 ww. ustawy zmieniającej ustawodawca postanowił, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisu ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Okoliczność ta jest o tyle istotna dla niniejszej sprawy, że postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane odwołaniem skarżącego w dniu 17 listopada 2017 r., co uzasadnia zastosowanie w prowadzonym postępowaniu odwoławczym przepisów k.p.a. w brzemieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z ww. przepisem (art. 37 § 1 k.p.a.) w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie, o czym stanowi art. 37 § 2 k.p.a. Z treści zaś art. 37 § 3 k.p.a. wynika, że ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z uwagi na powyższe przed wniesieniem skargi skarżący był zobowiązany do wniesienia ponaglenia do organu prowadzącego postępowanie odwoławcze. Z analizy akt administracyjnych wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju, pełnomocnik skarżącego wystąpił do tego organu z wezwaniem z dnia 16 maja 2018 r. do usunięcia stanu naruszenia prawa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., zamiast z ponagleniem. Złożone pismo nie może zostać zakwalifikowane jako ponaglenie z uwagi na jego wyraźne oznaczenie jako "Wezwanie (...) o usunięcie stanu naruszenia prawa", które jako właściwy środek zaskarżenia obowiązywało przez nowelizacją art. 37 k.p.a. tj. przed 1 czerwca 2017 r. Jak wskazano wyżej do postępowania odwoławczego wszczętego po 1 czerwca 2017 r. ma zastosowanie art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym po tej dacie, który przewiduje tylko wniesienie ponaglenia. Z pola widzenia nie może też ujść uwadze fakt, że skarżący od samego początku, również w postępowaniu administracyjnym, reprezentowany jest przez adwokata, a więc profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy wymagać większej staranności w prowadzeniu sprawy aniżeli od strony nie posiadającej przymiotu profesjonalisty, zatem należy oczekiwać, że zna on obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec wniesienia przez skarżącego niewłaściwego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.