IV SAB/Wa 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017r., sygn. IV SAB/Wa 431/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017r., sygn., IV SAB/Wa 431/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi. Odpis tego postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 17 lutego 2017 r. Następnie Z. B. wniósł – na podstawie art. 285a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia z dnia 30 stycznia 2017r., sygn., IV SAB/Wa 431/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwaną dalej Ppsa) skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ponadto skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. w zw. z art. 285l P.p.s.a. Naruszenie wskazanego wyżej obowiązku skutkuje odrzuceniem wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Tymczasem powyższą skargę sporządził osobiście Skarżący który, jak wynika z akt sprawy, ani nie jest radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których stanowi art. 175 § 1 P.p.s.a., Dlatego na podstawie art. 285f § 3 Ppsa należało orzec, jak w sentencji postanowienia.